پست مهمان: مقاومت بیمار به عنوان ارتباط

توسط جان ویل
جان ویل محقق مستقلی است که بر جنبه های روانی-اجتماعی مشاوره ژنتیک و مشاوره ژنتیک بین المللی که به طور گسترده و عمیق تعریف شده است، تمرکز دارد. این نشریه بر اساس بخشی در فصل 6 او از Grubs et al. کتاب راهنمای مشاوره ژنتیک آکسفورد، در تلاش برای گسترش بیشتر ایده ها و تحریک بحث. این بخش به نوبه خود بر اساس فصل 7 او در Leroy et al. تمرین مشاوره ژنتیک: مفاهیم و مهارت های پیشرفته و همچنین کار بسیاری از پزشکان و دانشمندان دیگر.
مقاومت بیمار در برابر مشاوره ژنتیک اشکال مختلفی دارد. هنگامی که آشکار است، می تواند به عنوان مثال با زیر سوال بردن آموزش و صلاحیت مشاور ژنتیک یا امتناع از ادامه مشاوره ظاهر شود. هنگامی که گریزان باشد، ممکن است شامل رفتارهایی مانند انکار جنبه های سابقه خانوادگی یا کمی دیر رسیدن به یک قرار ملاقات باشد. مثالهای متوسط شامل تغییر مکرر موضوع به موضوعی آشکارا نامناسب یا طنز نامناسب است. تقریباً همیشه شامل یک عنصر دفاع شخصی و/یا محافظت از دیگران است و اغلب چنین رفتارهایی را می توان به عنوان دفاع روانی نیز در نظر گرفت.
مقاومت آشکار آشکارا برای مشاور ژنتیک مشکل ساز است. این می تواند واکنش های مختلفی مانند ناامیدی، نگرانی در مورد شایستگی حرفه ای و از دست دادن یا کاهش همدلی ایجاد کند. مقاومت متوسط یا ظریف ممکن است نیاز به تعدیل در پاسخ های مشاور ژنتیک داشته باشد یا نباشد. اما پاسخ هرچه که باشد، مقاومت بیمار اغلب به عنوان مانعی برای پیشرفت جلسه و تحقق دستور کار خواسته شده و مورد نظر مشاور ژنتیک تلقی می شود.
مقاومت به ثبت اختراع نقشی اساسی در روان درمانی روان پویشی دارد. فرآیند تکراری و اغلب چند جلسه ای شناسایی، تصدیق، کاوش، و حداقل پرداختن جزئی به مسائل اساسی که منجر به مقاومت شده است، مسیر اصلی برای حل مشکل عاطفی است. در مشاوره ژنتیک این امکان وجود ندارد یا مناسب نیست. با این حال، همانطور که مشاوران ژنتیک به خوبی می دانند، گوش دادن به دقت و پاسخ موثر مناسب و اغلب ضروری است. بنابراین میخواهم طرز تفکر متفاوتی در مورد مقاومت بیمار پیشنهاد کنم:
مقاومت بیمار یک ارتباط بسیار مهم و اغلب حداقل تا حدی غیرکلامی است که اگر به درستی مورد توجه قرار گیرد، می تواند در دستیابی به اهداف یک جلسه مشاوره ژنتیک بسیار مفید باشد.
گمان میکنم دروننگری خواننده، مانند خودم، این را روشن میکند. وقتی متخصص قلب من می گوید: “شما باید به جای سه بار پیاده روی قلبی چهار بار در هفته شروع کنید”، پاسخ فوری و محافظتی من این است: “من نمی توانم، این خیلی زیاد است.” با این حال، جزئیات این تعامل مهم نیست. واقعیت این است که در این مرحله است مهم ترین، در واقع تنها مشکل در ذهن من است. به همین دلیل است که تفسیر مقاومت بیمار به ارتباط بسیار مفید است!
پیامدهای این فرمول مجدد چیست؟
اول از همه، مشاور ژنتیک را در تماس مستقیم، اغلب حداقل تا حدی غیرکلامی، با ترس، اضطراب، سردرگمی، میل به محافظت از خود و خانواده، یا سایر احساسات یا شناختی که در آن لحظه بیمار را درگیر می کند، قرار می دهد. پاسخ در حال تکاملی که ایجاد شده است می تواند هم به مشاور ژنتیک و هم به بیمار کمک کند تا با این موضوع حیاتی مقابله کنند. به عنوان مثال:
“من به شما درباره نحوه عملکرد این آزمایش و نتایج آن گفته ام. اما تا به حال متوجه نشده بودم که نگرانی اصلی شما این است که چگونه نتیجه ممکن است بر بقیه اعضای خانواده شما تأثیر بگذارد.”
(این تا حدی غیرکلامی است زیرا پیام ضمنی پشت آنچه گفته می شود این است: آنچه را که می خواهید به من بگویید می شنوم.)
دوم، میتواند پاسخی همدلانهتر و عمیقتر به بیمار بدهد که به طور بالقوه مکالمه را در بقیه جلسه و بعد از آن عمیقتر میکند.
سوم، ممکن است بر انتقال متقابل تجربه شده توسط مشاور ژنتیک تأثیر بگذارد. لزوما آن را کاهش نمی دهد. تماس مستقیم بیشتر با ترس، اضطراب یا ناامیدی بیمار ممکن است نگرانی های خود مشاور ژنتیک را در مورد کار با بیمار افزایش دهد یا با تجربه قبلی او همخوانی داشته باشد. با این حال، همانطور که قبلاً گفته شد، میتواند به تبدیل احساسات دشوارتر به همدلی و درک کمک کند و در نتیجه بار تعامل را کاهش دهد. شرایط هر چه که باشد، همانطور که قبلاً در فصل 8 Leroy و همکارانش بحث کردم. عمل مشاوره ژنتیکی: مفاهیم و مهارتهای گسترشیافته، همسو کردن انتقال متقابل مشاور ژنتیک برای انعکاس دقیقتر نگرانیهای بیمار، باید ارزش آن را به عنوان راهنمایی برای مداخلات بعدی بهبود بخشد.
در پایان، درک مقاومت بیمار به عنوان ارتباط، صرف نظر از شکل و شدت آن، کلیدی برای شناسایی و پاسخگویی به مهم ترین موضوع لحظه ای فراهم می کند و در نتیجه مکالمه را به نحو سازنده ای پیش می برد.


