جستجوی اکسیون با آشکارساز ATLAS


تعداد داده ها و رویدادهای پس زمینه مورد انتظار در ناحیه سیگنال حساس ترین دسته ها. عدم قطعیت در تخمین پسزمینه به صورت نوار سایهدار نشان داده میشود. سمت چپ دسته های مختلف تقاضای بلندمدت ALP را نشان می دهد در حالی که سمت راست 4?? دسته بندی جستجوی سریع فرضیه های رایج اعداد داخل پرانتز در برچسب های محور x با فرضیه بررسی شده برای جرم ALP در GeV مطابقت دارد. اس ام؟ → ?? پسزمینه فقط در سه سطل اول مربوط به دستههای دو فوتونی قابل توجه است. اعتبار: arXiv (2023). DOI: 10.48550/arxiv.2312.03306
گروه تحقیقاتی پروفسور ماتیاس شات از PRISMA+ Cluster of Excellence در دانشگاه یوهانس گوتنبرگ ماینتس (JGU) منتشر شده نتایج یک سری اندازه گیری گسترده بر روی آشکارساز ATLAS در برخورد دهنده بزرگ هادرون (LHC) به arXiv سرور پیش چاپ این داده ها در طول اجرای دوم LHC بین سال های 2015 و 2018 ثبت شد.
هدف برنامه اندازهگیری چالشبرانگیز آزمایشی، جستجوی ذرات آکسیونمانندی است که میتوانند در فروپاشیهای خاصی از ذره هیگز تولید شوند – و به عنوان ذرات جدید میتوانند انحراف گشتاور مغناطیسی غیرعادی تعیینشده تجربی میون را از پیشبینی نظری آن توضیح دهند.
این کار یک آزمایش تجربی از یک مدل عمل است که توسط پروفسور دکتر ماتیاس نوبرت توسعه یافته است. فیزیکدان نظری و اسپیکر PRISMA+ و بنابراین یک مثال ایده آل از تعامل ارزشمند بین تئوری و آزمایش در سایت Mainz است.
اکسیون ها ذرات بنیادی فرضی هستند که در ابتدا تصور می شد یک نقص نظری در تعامل قوی را حل می کنند، به اصطلاح مشکل CP قوی. برای سالها، آکسیونها یا ذرات آکسیونمانند (ALP) نیز کاندیدهای امیدوارکنندهای برای ماده تاریک در نظر گرفته میشوند.
شات توضیح میدهد: «با این پیشزمینه، فیزیکدانان آزمایشهای متعددی را برای جستجوی ALPهای بسیار سبک بهویژه توسعه دادهاند. ما ابتدا یک برنامه تحقیقاتی دقیق را در آزمایش ATLAS LHC پیشنهاد و اجرا کردیم، که با آن به طور خاص به دنبال ALP های نسبتاً سنگین می گردیم – اینها به نوبه خود می توانند معمای گشتاور مغناطیسی غیرعادی میون را توضیح دهند، همانطور که ماتیاس نوبرت در مدلی که چندین سال توسعه یافته نشان داد. “
نوبرت به همراه مارتین باوئر و آندریا تام در سال 2017 فرض کرد که ATLAS می تواند برای جستجوی طیف وسیعی از توده های محوری مرتبط با حساسیت بسیار بالا استفاده شود. برای Schott، این نقطه شروع برای درخواست موفقیت آمیز برای کمک هزینه ERC بود. “من اکنون بخش بزرگی از فضای پارامتر مدل نوبرت را با گروه خود به عنوان بخشی از این کمک مالی ERC آزمایش کردهام و بسیار خوشحالیم که اکنون میتوانیم اولین نتایج را منتشر کنیم.”
نوبرت، به نوبه خود، از آن زمان در مقاله اخیر، تأثیر مورد انتظار ALP ها بر تکانه میون را روشن کرده است. منتشر شده که در مجله فیزیک انرژی بالا با آن گالدا
یک دستاورد تجربی نوآورانه
مجموعه اندازه گیری ها بر اساس این ایده است که ALP های بالقوه باید با میون و فوتون ها جفت شوند تا ناهنجاری در گشتاور مغناطیسی میون را توضیح دهند. به طور خاص، محققان یک زنجیره واپاشی فرضیه نظری را بررسی کردند که در آن یک ذره منفرد هیگز ابتدا به دو ALP تجزیه می شود، که به نوبه خود به دو فوتون تجزیه می شود (H à aa à 4ƴ). هدف شناسایی جفت شدن ALP به فوتون ها در این مدار بود.
Schott توضیح می دهد: “ما هیچ سیگنال قابل تشخیصی که بتواند ALP های مربوطه را نشان دهد، پیدا نکردیم.” بنابراین، در منطقه مورد مطالعه، میتوان جفت اکسیون-فوتون را با بیشترین احتمال رد کرد.» با این حال، از آنجایی که گروه تحقیقاتی توانست برای اولین بار محدوده بسیار وسیعی از پارامترها را جستجو کند و شش مرتبه بزرگتر از اندازهگیریهای قبلی حساستر بود، بهویژه از نظر قدرت اتصال، آنها توانستند سختترین محدودیتهای حذف تا به امروز را تعیین کنند. برای جرم و استحکام اتصال ALP.
نوبرت میگوید: «ویژگی این اندازهگیری این است که ALPها را میتوان از طریق فیزیک هیگز شناسایی کرد. ما در محدوده پرانرژی فیزیک ذرات هستیم و بنابراین میتوانیم با تبدیل ذرات پرانرژی، اختلاف در گشتاور میون مغناطیسی غیرعادی را ردیابی کنیم. این یک رویکرد مکمل برای اندازه گیری مستقیم خواص میون در محدوده کم انرژی به عنوان بخشی از آزمایش میون g-2 است، که دقیقاً همان چیزی است که آن را بسیار هیجان انگیز می کند.
الگوریتم های تحلیلی جدید مبتنی بر هوش مصنوعی
فرآیند واپاشی مورد مطالعه توسط گروه شات از نظر تجربی بسیار چالش برانگیز است، عمدتاً به این دلیل که فوتون هایی که باید توسط واپاشی ALP شناسایی شوند در نقطه برخورد آشکارساز تولید نمی شوند. در برخوردهای معمولی ذرات، ذرات همیشه درست در وسط آشکارساز به هم می رسند. و انواع ذرات جدید که در این برخورد ایجاد می شوند، معمولاً فرض می کنیم که سفر آنها دقیقاً از نقطه برخورد شروع می شود. شات توضیح میدهد که الگوریتمها و کالیبراسیونهای معمولی که داریم بر اساس همین فرضیه است.
با این حال، اگر ذرات جدیدی ایجاد شوند که به اندازه کافی عمر کنند، این ذرات ابتدا قبل از پوسیدگی در فاصله کوتاهی پرواز می کنند. این بدان معناست که فرض اصلی ما دیگر قابل اجرا نیست و ما باید رویکردهای کاملاً جدیدی را توسعه دهیم تا ذرات آشکارساز را که از نقطه برخورد منشأ نمیگیرند نیز ببینیم.
به طور خاص، در مدل نوبرت، ذره هیگز ابتدا بلافاصله در نقطه برخورد ذرات به دو ALP تجزیه می شود. با این حال، ALP ها قبل از اینکه هر کدام به دو فوتون تبدیل شوند، مدتی پرواز می کنند، به طوری که این فوتون ها دور از نقطه برخورد تولید می شوند. ما به این رویدادهای نوک تغییر یافته می گوییم – به اصطلاح، نقطه برخورد جابجا شده. ما اکنون توانستیم برای اولین بار چنین اندازه گیری را با فوتون انجام دهیم.”
چالش دیگری نیز وجود دارد: اگر ALP ها نسبتاً سبک باشند، فوتون هایی که به آنها تجزیه می شوند بسیار نزدیک به هم هستند. آشکارساز دو فوتون را به عنوان یک فوتون درک می کند – مگر اینکه الگوریتم جدیدی وجود داشته باشد که برای انجام این کار آموزش دیده باشد: یعنی بتواند فوتون هایی را که در واقع به عنوان یک فوتون بازسازی شده اند تشخیص دهد. فوتون به صورت دو فوتون ما توانستیم چنین الگوریتمی را با استفاده از هوش مصنوعی در قالب شبکه های عصبی توسعه دهیم و در نتیجه سیگنال های فوتون های بسیار خطی را با موفقیت حل کنیم.
اما بیشتر وجود دارد. حتی با الگوریتمهای طراحیشده ویژهای که به محققان اجازه میدهد یک منطقه جستجوی بسیار بزرگ را پوشش دهند، نمیتوانند تمام ALPهایی را که میخواهند هدف قرار دهند، «گرفتن» کنند. برای پر کردن این شکاف نیز، آنها می خواهند از آزمایش FASER استفاده کنند، آزمایشی که در حال حاضر در تونل جانبی LHC در حدود 480 متر پشت آزمایش ATLAS در حال اجراست.
میون به عنوان یک آزمایشگاه آزمایشی برای فیزیک جدید
اخیراً، همکاری میون g-2 در Fermilab یک مقدار اندازه گیری جدید برای گشتاور مغناطیسی غیرعادی را اعلام کرد که دقت آن دو برابر اندازه قبلی است. گروه کاری PRISMA+، به رهبری پروفسور دکتر مارتین فرتل، تنها گروهی در آلمان است که با مشارکت آزمایشی درگیر است. پاسخ، ابتکار نظریه میون g-2 است، انجمنی جهانی متشکل از بیش از 130 فیزیکدان که با پیشبینیهای نظری در مدل استاندارد سروکار دارد.
در اینجا نیز، گروههای کاری ماینز متشکل از پروفسور دکتر آخیم دنیگ، پروفسور دکتر هاروی مایر، پروفسور دکتر مارک واندرهاگن و پروفسور دکتر هارتموت ویتیگ سهم بسیار مهمی دارند – از اندازهگیری متغیرهای ورودی تجربی تا بالا. -محاسبه دقیق سهم برهمکنش قوی با استفاده از روشهای کرومودینامیک کوانتومی شبکه در رایانه مرکزی Mainz MOGON-II.
بر اساس محاسبات اخیر، هنوز مشخص نیست که آیا تفاوت واقعی بین نظریه و آزمایش وجود دارد یا خیر، و اگر چنین است، از کدام رویکردهای نظری می توان برای توضیح آن استفاده کرد. با این حال، یک بار دیگر تجربه بزرگ خوشه PRISMA+ در ماینتس را در جستجوی فیزیک جدید – و در اینجا به ویژه در تعامل بین تئوری و آزمایش و استفاده از روشهای مکمل برای پاسخ به سؤالات بزرگ فیزیک مدرن نشان میدهد.
Schott با دستهبندی نتیجه میگوید: «کار ما که امروز منتشر شد سهم مهمی در اینجا است، اگرچه نشان میدهد که فضای مدلهای فیزیک جدید که میتوانیم به صورت تجربی آزمایش کنیم در حال کوچکتر شدن است. با توجه به ALP ها، آن ها هنوز نامزدهای امیدوارکننده ای برای ماده تاریک هستند، اما به احتمال زیاد می توانیم آنها را به عنوان علت اختلاف در گشتاور مغناطیسی میون رد کنیم.
اطلاعات بیشتر:
با آزمایش ATLAS در LHC، ذرات آکسیون مانند با عمر کوتاه و طولانی را در واپاشی H → aa → 4γ جستجو کنید. arXiv (2023). DOI: 10.48550/arxiv.2312.03306
آن ماریکه گالدا و همکاران، تداخل ALP-LEFT و میون (g-2)، مجله فیزیک انرژی بالا (2023). DOI: 10.1007/JHEP11(2023)015. بر arXiv: DOI: 10.48550/arxiv.2308.01338
اطلاعات ثبت:
arXiv
تهیه شده توسط
دانشگاه یوهانس گوتنبرگ ماینز
نقل قول: جستجوی اکسیون ها با آشکارساز ATLAS (2023، 11 دسامبر)، بازیابی شده در 14 دسامبر 2023، از https://phys.org/news/2023-12-axions-atlas-detector.html
این برگه یا سند یا نوشته تحت پوشش قانون کپی رایت است. به جز هرگونه معامله منصفانه برای اهداف مطالعه یا تحقیق خصوصی، هیچ بخشی بدون اجازه کتبی قابل تکثیر نیست. محتوا فقط برای مقاصد اطلاعاتی ارائه شده است.

