هورمون احساس خوب که در طول ورزش ترشح می شود می تواند عملکرد مغز را تقویت کند

محققان کشف کرده اند که چرا عملکرد شناختی بعد از ورزش بهبود می یابد: هورمون احساس خوب و انتقال دهنده عصبی دوپامین. آنها دریافتند که ورزش دوپامین را آزاد می کند که منجر به کاهش زمان واکنش می شود و می گویند که ورزش می تواند درمان موثری برای شرایطی مانند افسردگی، ADHD و بیماری پارکینسون باشد که در آن دوپامین نقش کلیدی دارد.
به خوبی شناخته شده است که ورزش باعث افزایش عملکرد و عملکرد شناختی از جمله زمان واکنش می شود. با این حال، مکانیسم فیزیولوژیکی دقیق زیربنای این بهبود مرتبط با ورزش تا کنون نامشخص است.
اکنون، مطالعهای که توسط محققان دانشگاه پورتسموث در بریتانیا انجام شد و در مورد چگونگی انجام تمرینات بدنی شدید باعث بهبود زمان واکنش میشود، پاسخی را ارائه کرد: دوپامین.
جو کاستلو، یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: با استفاده از تکنیک های جدید تصویربرداری مغز، ما توانستیم نقش دوپامین را در تحریک عملکرد مغز در حین ورزش مطالعه کنیم و نتایج واقعا امیدوارکننده است. “مطالعه فعلی ما نشان می دهد که این هورمون یک تعدیل کننده عصبی مهم برای بهبود زمان واکنش است.”
دوپامین یک انتقال دهنده عصبی است که معمولاً به دلیل نقش آن در لذت، رضایت و انگیزه به عنوان هورمون “احساس خوب” شناخته می شود. اختلال در تنظیم آن با شرایطی مانند بیماری پارکینسون، افسردگی، اسکیزوفرنی، اعتیاد و ADHD مرتبط است. محققان آزادسازی دوپامین در مغز را با استفاده از توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) اندازهگیری کردند که از یک داروی رادیواکتیو به نام ردیاب برای ردیابی فعالیت متابولیک و بیوشیمیایی سلولها در بدن استفاده میکند.
محققان سه آزمایش انجام دادند. اولین مورد برای ارزیابی تأثیر ورزش داوطلبانه بر زمان واکنش طراحی شد. 16 مرد سالم با میانگین سنی 22 سال یک تکلیف زمان واکنش شناختی را انجام دادند و یا روی دوچرخه ورزش دوچرخه سواری کردند یا در حین انجام اسکن PET استراحت کردند. آزمایش دوم آزمایش کرد که آیا ورزش غیر ارادی بر زمان واکنش تأثیر می گذارد یا خیر. هجده مرد سالم با میانگین سنی 23 سال، کار شناختی را با یا بدون تحریک عضلات الکتریکی (EMS) انجام دادند. در آزمایش سوم، 22 مرد سالم با میانگین سنی 23 سال یک کار شناختی و ترکیبی از EMS (غیر ارادی) و ورزش (ارادی) را به صورت چرخش بازو متوسط یا بدون بار با استفاده از دستگاه ارگومتر سیکل انجام دادند.
آندو و همکاران
محققان خاطرنشان کردند که با ورزش داوطلبانه، زمان واکنش کاهش یافت اما در گروه استراحت تغییری نکرد. اسکنهای PET نشان داد که ورزش حاد دوپامین را آزاد میکند و سرعت آزادسازی بین دم چپ و راست و پوتامن، هر دو ناحیه مغز غنی از مسیر دوپامین، تفاوتی ندارد. هنگامی که ورزش غیر ارادی است – فقط EMS – زمان واکنش تحت تأثیر قرار نمی گیرد. زمان واکنش زمانی که EMS با تمرین بازو متوسط ترکیب شد، کاهش یافت، اما زمانی که با تمرین غیر باربر ترکیب شد، کاهش یافت.
سوئیچی آندو، سرپرست و نویسنده همکار، گفت: «ما میخواستیم برای بخشی از مطالعه، حرکات ماهیچهای ارادی را حذف کنیم تا ببینیم آیا فرآیندی که توسط آن ورزش شدید عملکرد شناختی را بهبود میبخشد، در طول تمرین تولید شده وجود دارد یا خیر. اما نتایج ما نشان میدهد که تمرین باید از سیگنالهای مرکزی مغز باشد، نه فقط از خود عضله. این نشان می دهد که وقتی به فرمان مرکزی خود می گوییم بدن خود را در حین ورزش حرکت دهید، این فرآیندی است که به ترشح دوپامین در مغز کمک می کند.
محققان داشتند قبلا مطالعه شده است رابطه بین سطح اکسیژن، عملکرد شناختی و ورزش برای آزمایش این فرضیه که هرچه اکسیژن بیشتری در حین ورزش استنشاق کنیم، مغز ما “بیدارتر” است. آنها هیچ تغییری در زمان واکنش هنگام دوچرخه سواری در محیط های کم اکسیژن (هیپوکسی) پیدا نکردند.
کاستلو گفت: «این آخرین یافتهها از نظریه قبلی ما حمایت میکند که عملکرد شناختی در حین ورزش تحت تأثیر تغییرات هورمونهای تنظیمکننده مغز، از جمله دوپامین است». همچنین ممکن است تعدادی از عوامل روانی فیزیولوژیکی دیگر، از جمله جریان خون مغزی، برانگیختگی و انگیزه وجود داشته باشد که نقش دارند.
مطالعات بیشتری برای درک کامل مکانیسم ارتباط دوپامین با عملکرد شناختی بعد از ورزش مورد نیاز است.
محققان همچنین به برخی محدودیتهای مطالعه کنونی اشاره میکنند، از جمله حجم نمونه کوچک و اینکه همه شرکتکنندگان مردان جوان بودند. مطالعات آینده باید بزرگتر باشد و طیف وسیعی از جمعیت ها، از جمله زنان و افراد مسن را در یک دوره طولانی تر شامل شود.
با این حال، آنها می گویند یافته ها نشان می دهد که تجویز ورزش یک درمان مناسب برای شرایطی است که در آن دوپامین نقش کلیدی ایفا می کند، مانند بیماری پارکینسون، اسکیزوفرنی، ADHD، اعتیاد و افسردگی.
این مطالعه در منتشر شد مجله فیزیولوژی.
منبع: دانشگاه پورتسموث


