مقالات

ستاره دریایی یک “سر در حال خزیدن در کف دریا” بزرگ است.


پاتریک ستاره از باب اسفنجی شهرت قبلاً مرزهای درستی آناتومیکی را جابجا کرده است، اما معلوم شد که آنچه همه ما در مورد ترکیب بدن ستاره دریایی فکر می کنیم به احتمال زیاد اشتباه است، به لطف یک کار ژنتیکی جدید که نشان می دهد حیوان دریایی دست یا پا ندارد، بلکه فقط یک ستاره دریایی است. یک سر غول پیکر و خزنده

با تکیه بر آنچه که زیست شناسان درباره یکی از کنجکاوترین موجودات طبیعت می دانند، محققان در Chan Zuckerberg Biohub سانفرانسیسکو، که با آزمایشگاه های دانشگاه استنفورد و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی کار می کنند، دریافتند که ستاره دریایی – که معمولاً به عنوان ستاره دریایی شناخته می شود. بسیار شبیه به اسب دریایی خشمگین دانشمندان است – این نشانگرهای ژنتیکی برای سر دارد، اما تقریباً هیچ کدام نشانگرهای ژنتیکی برای نیم تنه یا دم ندارند.

بله، آن دست‌های بامزه که میلیون‌ها کودک در سراسر جهان با عشق با مداد رنگی ترسیم کرده‌اند، اصلاً دست نیستند. این اندام ها، از نظر ژنتیکی، در درجه اول سر هستند.

Laurent Formery، نویسنده اصلی این مطالعه جدید، گفت: «به نظر می‌رسد که ستاره‌های دریایی کاملاً فاقد تنه هستند و بهتر است به عنوان یک سر در امتداد کف دریا توصیف شود.» این اصلاً آن چیزی نیست که دانشمندان در مورد این حیوانات تصور می کنند.»

علاوه بر این، امضاهای مولکولی که معمولاً با ناحیه جلویی سر مرتبط هستند، در وسط هر بازوی ستاره دریایی قرار دارند.

محققان با رنگ‌آمیزی مواد ژنتیکی با برچسب‌های فلورسنت، چگونگی رفتار ژن‌های کلیدی در بدن ستاره‌های دریایی را بررسی کردند.
محققان با رنگ‌آمیزی مواد ژنتیکی با برچسب‌های فلورسنت، چگونگی رفتار ژن‌های کلیدی در بدن ستاره‌های دریایی را بررسی کردند.

لوران فرمری

فورمری می‌گوید: «این نتایج نشان می‌دهد که خارپوستان، و به‌ویژه ستاره‌های دریایی، دراماتیک‌ترین نمونه از جدایی ناحیه سر و تنه را دارند که امروزه می‌شناسیم». “این فقط سوالات جدیدی را به وجود می آورد که اکنون می توانیم شروع به بررسی آنها کنیم.”

انسان ها، مانند بسیاری از حیوانات، طرح بدن سر تا دم دارند که با فرمت تقارن دو طرفه مطابقت دارد. اگر از وسط تا کنید، می توانید دو بخش تقریبا مساوی ایجاد کنید. از سوی دیگر، ستاره‌های دریایی به همراه پسرعموهای اکینودرماتای ​​خود مانند خیار دریایی، خارپشت دریایی و دلارهای شنی از وضعیت موجود در قلمرو حیوانات سرپیچی کرده‌اند. اگرچه لاروهای آنها دارای تقارن دو طرفه هستند، اما در برخی از مراحل رشد آنها به یک آرایش شعاعی تبدیل می شوند. در اصل، این بدان معنی است که شما می توانید ستاره را از یک نقطه مرکزی به بخش های مساوی تقسیم کنید، به نوعی مانند یک پیتزا دایره ای شکل.

رایج‌ترین گونه‌های ستاره‌های دریایی با پنج بازو دارای پلانی پنج‌شاخه‌ای هستند – پنج نقطه در اطراف یک دیسک مرکزی – که باعث شده زیست‌شناسان منطقه میانی خود را که دهان و مقعد را در خود جای داده است، به‌عنوان «سر» و زائده‌های بیرونی آن‌ها به‌عنوان بازو در نظر بگیرند. .

کریستوفر لو، نویسنده ارشد، محقق دانشگاه استنفورد، می گوید: «این یک معمای جانورشناسی برای قرن ها بوده است. چگونه می توان از یک طرح بدنی دوطرفه به یک طرح پنج شعاعی رفت و چگونه می توان هر قسمت از ستاره دریایی را با طرح بدن خودمان مقایسه کرد؟

دانشمندان قبلاً پیشنهاد کرده بودند که محور سر تا دم ستاره دریایی ممکن است از پشت زره پوش تا قسمت پایین شکم امتداد یابد که هزاران پای لوله ای را در خود جای داده است که برای تنفس، حرکت و رانش استفاده می شود. دیگران فکر می کردند که هر یک از بازوهای ستاره می تواند با محور سر به دم خود مطابقت داشته باشد.

دانشمندان با استفاده از یک تکنیک توالی یابی ژنتیکی تخصصی، توانستند ترکیب ستاره دریایی را به روشی که قبلا هرگز انجام نشده بود، کشف کنند.

دیوید رنک یکی از نویسندگان این مقاله گفت: «نوعی توالی که ماه ها طول می کشید، اکنون می تواند در چند ساعت انجام شود و صدها برابر ارزان تر از پنج سال پیش است. این پیشرفت‌ها به این معنی بود که ما می‌توانیم اساساً از ابتدا در ارگانیسمی که معمولاً در آزمایشگاه مطالعه نمی‌شود شروع کنیم و نوع تحقیقات دقیقی را که 10 سال پیش غیرممکن می‌شد، کنار هم قرار دهیم.»

این تیم از رونویسی فضایی استفاده کردند، تکنیکی که به آنها امکان می داد تعیین کنند کدام ژن در مناطق خاصی از ستاره دریایی فعال است. این تیم به جای یافتن هر گونه شواهد ژنتیکی از محور سر به دم در هر نقطه از بدن حیوان، همان بیان ژنی را که در مغز جلوی انسان و سایر حیوانات دوپا دیده می‌شود، یافتند. این در یک مکان مرکزی نبود، اما از وسط آستین های ستاره دریایی پخش شده بود.

محققان همچنین دریافتند که در لبه های بیرونی دست، بیان ژنتیکی با مغز میانی انسان مطابقت دارد. هیچ شواهدی از رشد تنه یا سر به دم وجود نداشت. به نظر می رسید که این حیوان اساساً کامل با سر است.

و یکی از ژن های مرتبط با بدن حیوان بیان شد و در انتهای بازوهای ستاره دریایی قرار داشت.

فورمری می‌گوید: «این نتایج نشان می‌دهد که خارپوستان، و به‌ویژه ستاره‌های دریایی، دراماتیک‌ترین نمونه از جدایی ناحیه سر و تنه را دارند که امروزه می‌شناسیم». “این فقط سوالات جدیدی را به وجود می آورد که اکنون می توانیم شروع به بررسی آنها کنیم.”

با این حال، به نوعی این حیوان، که ممکن است “فقط یک سر در کف دریا باشد” تنها یکی از جنبه های قابل توجه ترکیب اوست.

اعضای اکینودرماتا تنها حیواناتی هستند که دارای سیستم عروقی آبی هستند که بر نحوه حرکت، تغذیه و تنفس آنها نظارت می کند. به این ترتیب، آنها فاقد خون، مغز و اجزای دهانی پیچیده برای تغذیه هستند. برای دور زدن دومی، آنها روی طعمه خزیده و شکم خود را از طریق دهان بیرون می‌آورند و آن را روی حیوان زیر آن می‌پوشانند (به احتمال زیاد یک دوکفه‌ای، مانند صدف) و از آنزیم‌های قدرتمندی برای تجزیه گوشت استفاده می‌کنند تا زمانی که گوشت به حالت طبیعی برسد. به اندازه کافی نرم است تا در معده جمع شود و دوباره به بدن شما “مک” شود. (خوشبختانه، یک خط طولانی تکامل ما را از این سرنوشت نجات داده است.)

ستاره‌های دریایی همچنین می‌توانند کلون‌هایی به دنیا بیاورند که به نصف بریده شوند، به شرطی که بافت دیسک مرکزی زنده کافی برای رشد بازوهای جدید وجود داشته باشد. اگر شرکای جنسی به سختی به دست می آیند، این یک استراتژی مناسب برای باروری غیرجنسی است. برخی از گونه‌ها ممکن است بازو را جدا کنند و از آن به عنوان طعمه برای جلوگیری از تهدیدات جدی شکارچیان استفاده کنند.

تا حدودی یک معجزه تکاملی، قدیمی ترین شواهد زیرا وجود آنها فسیلی است که قدمت آن به 480 میلیون سال پیش یا دوره اردویسین باز می گردد.

فورمری اکنون امیدوار است که تکامل سیستم عصبی ستاره‌های دریایی را مطالعه کند، با این دیدگاه که این سیستم می‌تواند در مورد رشد خودمان به ما بیاموزد. این تیم همچنین امیدوار است که استراتژی‌های بقای تخصصی که توسط ستاره‌های دریایی استفاده می‌شود را مطالعه کند تا نه تنها برای زنده ماندن، بلکه برای میلیون‌ها سال رشد کند. محققان بر این باورند که ممکن است انبوهی از دانش استفاده نشده وجود داشته باشد که می تواند به راه های بهتری برای مبارزه با بیماری های انسانی منجر شود.

دانیل روچسار از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، یکی از نویسندگان این مقاله می گوید: «مطمئناً کار روی موجوداتی که کمتر مورد مطالعه قرار می گیرند، دشوارتر است. اما اگر از این فرصت برای مطالعه حیوانات غیرعادی که به روش‌های غیرعادی کار می‌کنند استفاده کنیم، به این معنی است که دیدگاه خود را در مورد زیست‌شناسی گسترش می‌دهیم، که در نهایت به ما در حل مشکلات زیست‌محیطی و زیست پزشکی کمک می‌کند.»

این مطالعه در مجله منتشر شد طبیعت.

منبع: چان زاکربرگ Biohub SF





Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا