برخی از زمین لرزه های امروزی ممکن است پس لرزه های زلزله های دهه 1800 باشد
در سال 1800، یکی از قوی ترین زمین لرزه های ثبت شده در تاریخ ایالات متحده، قسمت داخلی قاره آمریکای شمالی را لرزاند. یک مطالعه جدید نشان می دهد که نزدیک به دو قرن بعد، مرکز و شرق ایالات متحده همچنان ممکن است پس لرزه های ناشی از آن حوادث را تجربه کنند.
هنگامی که یک زلزله رخ می دهد، لرزش های کوچکتر، که به عنوان پس لرزه شناخته می شوند، می توانند روزها تا سال ها پس از زمین لرزه اولیه به لرزش منطقه ادامه دهند. این زمین لرزه های کوچکتر با گذشت زمان کاهش می یابند و بخشی از فرآیند تصحیح گسل پس از لرزش اولیه هستند. در حالی که پس لرزه ها از نظر بزرگی کمتر از زلزله اصلی هستند، اما همچنان می توانند به زیرساخت ها آسیب برسانند و مانع از بازیابی زلزله اولیه شوند.
Yuxuan Chen، دانشمند زمین شناسی در دانشگاه ووهان و نویسنده اصلی این مطالعه گفت: «برخی از دانشمندان معتقدند که لرزه خیزی امروزی در بخش هایی از آمریکای شمالی باثبات پس لرزه است، در حالی که دانشمندان دیگر فکر می کنند که بیشتر لرزه خیزی پس زمینه است. ما میخواستیم با استفاده از یک روش آماری از زاویهای متفاوت به این موضوع نگاه کنیم.»
این مطالعه در منتشر شد مجله تحقیقات ژئوفیزیک: زمین جامد، مجله AGU به مطالعه ساختار، تکامل و تغییر شکل داخلی سیاره ما اختصاص دارد.
مناطق نزدیک به کانون این زمین لرزه های تاریخی هنوز از نظر لرزه ای فعال هستند، بنابراین ممکن است برخی از زمین لرزه های مدرن پس لرزه های طولانی مدت زلزله های گذشته باشند. با این حال، آنها همچنین می توانند لرزش های هشدار دهنده ای باشند که قبل از زمین لرزه های بزرگتر یا لرزه خیزی پس زمینه، که سطح طبیعی فعالیت لرزه ای برای یک منطقه است، باشد.
به گفته سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS)، هیچ راهی برای تشخیص پیش لرزه ها از لرزه خیزی پس زمینه تا زمانی که زمین لرزه بزرگتری رخ ندهد، وجود ندارد، اما دانشمندان همچنان می توانند پس لرزه ها را تشخیص دهند. بنابراین، شناسایی علت زمینلرزههای مدرن برای درک خطر بلایای آینده در این مناطق مهم است، حتی اگر فعالیت لرزهای فعلی خسارات کمی داشته باشد یا هیچ آسیبی نداشته باشد.
این تیم بر روی سه زمین لرزه تاریخی با بزرگی 6.5 تا 8.0 تمرکز کرد: زمین لرزه ای در نزدیکی جنوب شرقی کبک، کانادا، در سال 1663. سه زمین لرزه در نزدیکی مرز میسوری-کنتاکی از 1811 تا 1812. و زلزله چارلستون، کارولینای جنوبی در سال 1886. این سه رویداد بزرگترین زمین لرزه ها در تاریخ پایدار اخیر آمریکای شمالی هستند – و زلزله های بزرگتر پس لرزه های بیشتری را ایجاد می کنند.
درون قاره ای پایدار آمریکای شمالی دور از مرزهای صفحه قرار دارد و فعالیت تکتونیکی کمتری نسبت به مناطق نزدیک به مرز صفحه، مانند سواحل غربی آمریکای شمالی دارد. در نتیجه، سه منطقه مورد مطالعه اغلب زلزله را تجربه نمی کنند، که سؤالات بیشتری را در مورد منشاء لرزه خیزی مدرن آنها ایجاد می کند.
برای پی بردن به اینکه آیا برخی از زمین لرزه های امروزی پس لرزه های طولانی مدت هستند، تیم ابتدا باید تعیین می کرد که تلاش خود را روی کدام زمین لرزه های مدرن متمرکز کنند. پس لرزه ها در اطراف کانون اصلی زمین لرزه جمع می شوند، بنابراین شامل زمین لرزه هایی در شعاع 250 کیلومتری (155 مایلی) از کانون های تاریخی می شوند. آنها روی زمین لرزه هایی با بزرگی 2.5 یا مساوی تمرکز کردند، زیرا ثبت هر چیزی کوچکتر از آن به طور قابل اعتماد دشوار است.
این تیم یک رویکرد آماری به نام روش نزدیکترین همسایه را برای دادههای زمینلرزه USGS اعمال کرد تا مشخص کند که آیا زمینلرزههای اخیر احتمالاً پسلرزه هستند یا فعالیتهای لرزهای پسزمینه نامرتبط. به گفته USGS، پس لرزه ها در نزدیکی مرکز زمین لرزه اولیه و قبل از از سرگیری سطح لرزه خیزی پس زمینه رخ می دهند. به این ترتیب دانشمندان میتوانند از لرزهخیزی پسزمینه منطقه و محل وقوع زلزله برای پیوند مجدد زلزله به شوک اصلی استفاده کنند.
چن گفت: “شما از زمان، فاصله و بزرگی جفت رویدادها استفاده می کنید و سعی می کنید رابطه بین دو رویداد را بیابید – این ایده است.” “اگر فاصله بین یک جفت زمین لرزه نزدیکتر از آنچه از رویدادهای پس زمینه انتظار می رود باشد، پس یکی از زلزله ها احتمالا پس لرزه دیگری است.”
سوزان هو، ژئوفیزیکدان USGS که در این مطالعه شرکت نداشت، میگوید فاصله بین کانونها تنها یک تکه از پازل است.
هاو گفت: «از برخی جهات، اگر به توزیع فضایی نگاه کنید، زمین لرزه ها مانند پس لرزه به نظر می رسند، اما به دلایل مختلفی می توان زمین لرزه ها را به صورت خوشه بندی کرد. یکی این که آنها پس لرزه هستند، اما شما همچنین می توانید یک روند خزنده داشته باشید که بخشی از پس لرزه نیست. اینکه نتایج آنها دقیقاً چه معنایی دارد، هنوز جای سوال دارد.”
با نگاهی به توزیع فضایی، این مطالعه نشان داد که توالی پس لرزه 1663 در نزدیکی جنوب شرقی کبک، کانادا به پایان رسیده است و لرزه خیزی مدرن در این منطقه ارتباطی با زلزله قدیمی ندارد. با این حال، دو رویداد تاریخی دیگر ممکن است هنوز پس لرزه هایی را پس از قرن ها ایجاد کنند.
در نزدیکی مرز میسوری-کنتاکی، محققان دریافتند که حدود 30 درصد از تمام زمین لرزه ها از سال 1980 تا 2016 پس لرزه های احتمالی ناشی از زمین لرزه های بزرگی بوده است که بین سال های 1811 و 1812 منطقه را لرزاند. و در چارلستون، کارولینای جنوبی، تیم حدود 16 درصد از زمین لرزه ها را پیدا کرد زمین لرزه های مدرن احتمالا پس لرزه های زلزله 1886 هستند.
چن گفت: «این نوعی ترکیب است.
برای ارزیابی خطر لرزهای امروزی منطقه، دانشمندان خزش و لرزهخیز پسزمینه را علاوه بر پسلرزهها، زیر نظر دارند. این مطالعه نشان داد که لرزهخیزی پسزمینه علت اصلی زمینلرزهها در هر سه منطقه مورد مطالعه است، که ممکن است نشانهای از افزایش مداوم تنش باشد. توالی پس لرزه ها با گذشت زمان ضعیف می شوند، اما افزایش تنش می تواند منجر به زلزله های بزرگتر در آینده شود. با این حال، برخی از اشکالات می توانند بدون ایجاد تنش به داخل نفوذ کنند.
هاف گفت: «برای ارائه یک ارزیابی خطر برای آینده، ما واقعاً باید بفهمیم که 150 یا 200 سال پیش چه اتفاقی افتاده است. بنابراین معرفی روشهای مدرن برای مقابله با مشکل مهم است.»


