وقتی آدلر فعالیت های آب و هوایی را رد کرد • آیا این کافی است؟
نوشته رابرت بردلی جونیور
اگر هزینه حق بیمه از حمایت خریداری شده بیشتر باشد، هیچ بیمه نامه ای ارزش ندارد. برای اینکه بیمه گلخانهای ارزشمند باشد، باید یا خطرات تغییرات آب و هوایی انسانی را کاهش دهد یا هزینههای کاهش انتشار گازهای گلخانهای را که برای دستیابی به همان هدف طراحی شدهاند، بدون تحمیل خطرات جبرانکننده کاهش دهد، مانند خطراتی که ناشی از سیاستهایی است که رشد اقتصادی را کاهش میدهد و پیشرفت تکنولوژیکی.”
رویکرد واقعی «بدون پشیمانی» به تغییرات آب و هوایی، کنترل بیشتر دولت بر فعالیت های اقتصادی نیست، بلکه کمتر است. رشد اقتصادی، نهادهای بازار و پیشرفت فناوری اغلب مؤثرترین اشکال بیمه ای هستند که یک تمدن می تواند داشته باشد.
– جاناتان آدلر (و همکاران)،سیاست گلخانه ای بدون تأسف: رویکرد بازار آزاد به خطر نامشخص تغییرات آب و هواییموسسه رقابتی سازمانی، 14 جولای 2000.
بینگو! جاناتان آدلر از مؤسسه Competitive Enterprise در حدود سال 2000 استدلالی را علیه فعالیتهای سیاست آب و هوایی دولت مطرح کرد که امروز نسبت به 23 سال پیش بیزمان و واقعیتر است. اما پروفسور آدلر (اشاره، اشاره: دانشگاه برای اعتبار و پیشرفت به رعایت هشدارهای اقلیمی نیاز دارد) استدلال خود را فراموش کرده و در حال چرخش تئوری های جدیدی است که در برابر همه تحت نظارت دقیق قرار نمی گیرند.
نیو آدلر
جاناتان اچ. آدلر، استاد حقوق یادبود یوهان ورهی و مدیر مؤسس مرکز حقوق محیط زیست کلمن پی در دانشکده حقوق دانشگاه کیس وسترن رزرو. او همچنین اخیراً سردبیر لیبرالیسم آب و هوا: دیدگاههایی درباره آزادی، مالکیت و آلودگی (Palgrave)، که فرض می کند دی اکسید کربن (CO2) یک آلاینده است، که نیاز به ترکیبی از فعالیت قضایی و مداخله دولت در انرژی و زمین/کشاورزی دارد (در واقع، هر کجا).
رد من به این کتاب،لیبرالیسم کلاسیک در مقابل “لیبرالیسم آب و هوا”” توسط صندوق لیبرتی در وب سایت Liberty and Society منتشر شد. (من به برخی از استدلال های متقابل خود در پست فردا می پردازم.) به طور خلاصه Adler اشاره شد قطعه من در دلیل مجله، انتقادات سریعی را ارائه کرد و به ردی دقیقتر در صورت زمان اجازه داد، موضوع پست چهارشنبه.
آدلر پیر
آدلر همچنین مقاله ای نوشت که ادعاهای مربوط به فعالیت های آب و هوایی دولت را رد می کند. نوشته شده 23 سال پیش، استدلال او استدلال آدلر برای مالیات کربن و قانون آسیب آب و هوا را رد می کند.
خلاصه ای از مقاله آدلر در زیر تجدید چاپ شده است. مقاله تحقیقاتی کامل او که با همکاری وین کروس، پل جورجیا، بن لیبرمن، جسیکا ملوگین و مارا لی سیورت نوشته شده است. اینجا.
——————
به دلیل عدم اطمینان در مورد تغییرات اقلیمی و مشارکت انسان در آن، بسیاری از سیاستمداران خواستار اقدامات پیشگیرانه برای کاهش خطر گرمایش جهانی هستند. چنین سیاست هایی به عنوان “بیمه” شناخته می شوند. چنین بیمهای در برابر خطرات تغییرات آب و هوایی میتواند با کاهش احتمال تغییر از طریق کاهش غلظت گازهای گلخانهای در اتمسفر از طریق ترکیبی از کنترلهای انتشار و استراتژیهای ترسیب کربن و یا با اجرای اقدامات کاهشی برای کاهش اثرات اقتصادی و زیستمحیطی احتمالی حاصل شود. تغییرات آب و هوایی بالقوه
اگر هزینه حق بیمه از حمایت خریداری شده بیشتر باشد، هیچ بیمه نامه ای ارزش ندارد. برای اینکه بیمه گلخانهای ارزشمند باشد، باید یا خطرات تغییرات آب و هوایی انسانی را کاهش دهد یا هزینههای کاهش انتشار گازهای گلخانهای را که برای دستیابی به همان هدف طراحی شدهاند، بدون تحمیل خطرات جبرانکننده کاهش دهد، مانند خطراتی که ناشی از سیاستهایی است که رشد اقتصادی را کاهش میدهد و پیشرفت تکنولوژیک
پادمانهای پیشنهادی فعلی، مانند پروتکل کیوتو، نیازمند مداخلات دولت برای کنترل انتشار گازهای گلخانهای و محدود کردن استفاده از سوختهای کربنی است. چنین سیاستهایی هزینههای قابل توجهی را تحمیل میکنند و در عین حال کمک چندانی به کاهش خطرات تغییرات آب و هوایی نمیکنند. چنین سیاست هایی را نمی توان به عنوان “بیمه” مقرون به صرفه برای گلخانه ها توصیف کرد.
سیاستگذاران به جای اتخاذ تدابیر نظارتی پرهزینه ای که در خدمت خفه کردن مصرف انرژی و رشد اقتصادی هستند، باید به دنبال حذف مداخلات دولتی در بازار باشند که مانع کاهش انتشار گازهای گلخانه ای می شود و از پذیرش فناوری های کم آلاینده جلوگیری می کند. چنین رویکردی یک استراتژی «بدون پشیمانی» است، زیرا این توصیههای سیاستی با ارتقای نوآوری و کارایی اقتصادی، مزایای اقتصادی و زیستمحیطی را به همراه خواهد داشت، صرف نظر از اینکه تغییرات آب و هوایی یک تهدید جدی است یا خیر. اگرچه ترس از گرمایش جهانی ممکن است اجرای این اصلاحات را تحریک کند، اما حتی اگر چیزی برای ترس از تغییرات آب و هوایی وجود نداشته باشد، شایسته اجرا هستند.
رویکرد “بدون پشیمانی” به تغییرات آب و هوا شامل اقدامات سیاستی زیر است، از جمله:
1) حذف موانع نظارتی برای نوآوری: برنامه های نظارتی موجود و به ویژه بسیاری از مقررات زیست محیطی موانعی را برای توسعه و اجرای فن آوری های کاهش انتشار و صرفه جویی در انرژی ایجاد می کند. چنین مقرراتی مانع از بهبودهای مبتنی بر بازار در کارایی و عملکرد زیست محیطی می شود که مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای در واحد تولید را کاهش می دهد.
2) حذف یارانه های انرژی: یارانه های دولتی انرژی بازارهای انرژی و تصمیمات سرمایه گذاری مرتبط با انرژی را بدون ایجاد بازده جبرانی مخدوش می کند. حذف یارانه های انرژی در ایالات متحده و خارج از آن منجر به بخش انرژی کارآمدتر می شود.
3) مقررات زدایی از بازارهای برق: انحصارهای برق محلی و مقررات دولتی آب و برق موانع مهمی بر سر راه نوآوری در بخش انرژی هستند. مقررات زدایی برق و انتخاب مصرف کننده فرصت های بازار را برای منابع انرژی جایگزین ایجاد می کند و فشار بیشتری را برای بهره وری و نوآوری بیشتر در بخش انرژی ایجاد می کند.
4) مقررات زدایی از بازارهای حمل و نقل: سفرهای هوایی منبع به سرعت در حال رشد انتشار گازهای گلخانه ای است، اما مقررات سفر هوایی مانع از آن می شود که خطوط هوایی از مقرون به صرفه ترین و کم مصرف ترین مسیرها استفاده کنند. فعال کردن “پرواز رایگان” می تواند مصرف انرژی برای پرواز را تا 17 درصد کاهش دهد. کاهش موانع نظارتی برای بهبود در سایر بخشهای حملونقل، مانند ساخت و ساز جاده و مدیریت، میتواند منجر به کاهش قابل توجهی در انتشار گازهای گلخانهای شود.
سیاست های ذکر شده ممکن است به طور قابل توجهی انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش ندهند، اما انتشار در واحد تولید را کاهش داده و نوآوری های تکنولوژیکی بیشتری را تحریک خواهند کرد. اگر ثابت شود که کنترل انتشار گازهای گلخانه ای شایسته است، اتخاذ استراتژی های “بدون پشیمانی” امروز دستیابی به این اهداف را بدون به خطر انداختن استانداردهای زندگی موجود آسان تر می کند.
انتخاب گسترده تر در سیاست تغییر آب و هوا بین اقداماتی است که انتخاب اقتصادی را محدود می کند و در نتیجه رشد اقتصادی و نوآوری را مهار می کند، و اقداماتی که انرژی خلاق جامعه را برای هدایت نوآوری و افزایش انعطاف پذیری آزاد می کند. اثرات انسان بر سیستم آب و هوای جهانی همیشه تا حدودی نامشخص خواهد بود. حوادث غیرقابل پیش بینی اعم از طبیعی و ساخته دست بشر رخ خواهد داد.
به این دلایل، بهترین بیمه نامه ای است که توانایی کلی جامعه را برای مقابله با بلایا، محیط زیست و غیره بهبود بخشد. آزادسازی بخشهای کلیدی اقتصاد، بهویژه بخشهایی که بیشتر به انرژی وابسته هستند، دو شکل بیمه را فراهم میکند: نوآوری در بخش انرژی را تحریک میکند، کارایی انرژی و نوآوریهای فناوری را افزایش میدهد و در عین حال انعطافپذیری کلی جامعه را افزایش میدهد.
رویکرد واقعی “بدون پشیمانی” به تغییرات اقلیمی کنترل بیشتر دولت بر فعالیت های اقتصادی نیست، بلکه کمتر است. رشد اقتصادی، نهادهای بازار و پیشرفت فناوری اغلب مؤثرترین اشکال بیمه ای هستند که یک تمدن می تواند داشته باشد.
تلاشهای سیاستی با هدف آزادسازی بخش انرژی و بخشهایی از اقتصاد که بیشترین انرژی را مصرف میکنند، مزایای اقتصادی و زیستمحیطی را به همراه خواهند داشت. منافع اقتصادی ناشی از بهره وری و کارایی بالاتر خواهد بود. مزایای زیست محیطی افزایش تولید در واحد انرژی مصرف شده یا انتشار گازهای گلخانه ای.
چنین رویکردی هر گونه تهدید تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان را که ممکن است وجود داشته باشد کاهش می دهد و در عین حال نوآوری های تکنولوژیکی و توسعه اقتصادی را تحریک می کند. این استراتژی تنها رویکرد «بدون پشیمانی» برای تغییرات آب و هوایی است.
افکار نهایی
بحثهای این مقاله امروز بسیار مرتبطتر از زمانی است که 23 سال پیش نوشته شده بود. فعالیتهای اقلیمی نتوانسته است اقتصاد جهانی ناشی از سوختهای فسیلی را معکوس کند (82 درصد سهم بازار امروز در مقابل 86 درصد در سال 2000) واژگونی های آینده را از نظر سیاسی کمتر عملی و موثرتر می کند ( اثر اشباع اجبار گازهای گلخانه ای).
سوال این است: جنگ صلیبی با تفکر جادویی خود برای محدود کردن موثر انتشار CO2 تا چه زمانی می تواند ادامه یابد؟ تعداد توربین های بادی صنعتی و آرایه های خورشیدی و باتری/EVs؟ و چقدر بیشتر نمای ظرفیت هسته ای جدید، جذب و ذخیره کربن و جبران کربن می تواند واقعیت ترجیحات مصرف کننده را پنهان کند؟

