یک ژن، پیامدهای متعدد: درک ریسک متغیر سرطان در سندرم تومور هامارتوم PTEN

پم 61 ساله به سندرم کاودن مبتلا شد PTEN نوع – رایج ترین نوع PHTS – در سال 2010، زمانی که او 46 سال داشت. او که بزرگترین پنج خواهر و برادر بود، ابتدا به متخصص ژنتیک ارجاع داده شد، زیرا دو خواهرش در عرض یک سال از یکدیگر به سرطان سینه مبتلا شدند.
“در طول قرار ملاقات ژنتیک، او از من پرسید که آیا برای پیدا کردن کلاه مناسب مشکل داشتم؟ بنابراین من و همسرم به هم نگاه کردیم و شروع به خندیدن کردیم و گفتیم: “نه، اما چه ربطی به این واقعیت دارد که ممکن است من در معرض خطر ابتلا به سرطان سینه باشم؟” و او گفت: “خب، با نگاهی به تاریخچه شما، فکر نمی کنم شما داشته باشید.” BRCA1– یا BRCA2– انواع مرتبط، من فکر می کنم شما چیزی بسیار نادرتر به نام سندرم کاودن دارید.
یک آزمایش خون و سه ماه بعد تشخیص تایید شد. میدانستم که این بدان معناست که خانوادهام نیز میتوانند آزمایش شوند، که منجر به سه نتیجه مثبت آزمایش دیگر شد. این موضوع بسیاری از سرطان ها و سایر شرایط را در تاریخچه خانوادگی ما توضیح می دهد و احتمالاً علت تومور همانژیوم روی مچ دست من است که در 12 سالگی از رگ های خونی تشکیل شده است.
زندگی من از آن زمان به بعد جریان بی پایانی از قرار ملاقات ها و غربالگری ها در بیمارستان بوده است.
تیروئیدم را برای ندول و هیسترکتومی کامل برداشتم. من یک ماستکتومی پیشگیرانه پیشگیرانه انجام دادم و بعد از اینکه جراحی سلول های پیش سرطانی را پیدا کرد، آزمایش های معمولی انجام دادم. من همچنین سرطان پوست داشتم و هیپرپولیپوز دارم، با هزاران پولیپ (رشد) در روده بزرگ و معده ام با آنها پوشیده شده است. یک متخصص ژنتیک یک بار به من گفت که باید همیشه مراقب باشم زیرا احتمالاً اولین علائم یک مشکل پزشکی جدید را متوجه می شوم.
تأثیر آن بر زندگی روزمره من بسیار زیاد است، اما سخت ترین بخش فقط جراحی نیست. این تلفات روحی و تأثیر آن بر خانواده من است. معلوم شد که مادر من ناقل است و گناهی که او احساس می کرد بسیار زیاد بود. برای تشخیص این بیماری عصبانیت زیادی نسبت به من وجود داشت زیرا خانوادهام فکر میکردند که بهتر است بدون اطلاع از علت، به رسیدگی به مسائل پزشکی ادامه دهند.
تماشای خواهر و برادرهایم که از این طریق می گذرند، ویران کننده بود. کوچکترین خواهر و برادر من در همان سن، 49 سال و 4 ماه، بر اثر عوارض مربوط به PTEN فوت کردند.
از آنجایی که تأثیر آن بر همه افراد متفاوت است، سخت است که به تأثیر آن بر دیگران نگاه نکنم و نگران نباشم که آیا در آینده برای من اتفاق خواهد افتاد یا خیر.
همچنین، چون این یک بیماری نامرئی است، مردم به من نگاه میکنند و فکر میکنند که حالم خوب است، اما آشفتگی ماهانه یا اضطراب متخصص خودم بودن را نمیبینند، زیرا بسیاری از پزشکان از وضعیت من اطلاعی ندارند – حتی یکی مجبور شد در حالی که درست روبروی آنها نشسته بودم، آن را در گوگل جستجو کند. ما به آموزش بهتر برای متخصصان پزشکی نیاز داریم تا آنها سندرم کاودن را به عنوان یک بیماری نامرئی و نه یک بیماری جهانی تشخیص دهند و بدانند چگونه آن را درمان کنند. در یک مقطع ژنتیکی که من با او کار می کردم به راه اندازی یک کلینیک اختصاصی PTEN در شمال شرق اشاره کرد، اما هنوز این اتفاق نیفتاده است. اما داشتن چنین مکانی با پشتیبانی تخصصی چنین تفاوتی ایجاد می کند.
در حال حاضر راه هایی برای کنار آمدن پیدا کرده ام. پس از گذراندن 20 سال روی داروهای ضد افسردگی، اکنون برای مقابله با اضطراب بر درمان جامع، حمام های صوتی، مدیتیشن و طبیعت تمرکز می کنم. من همچنین با Age UK داوطلب میشوم و در پروژههای PHTS کمک میکنم تا تجربهام را به چیزی تبدیل کنم که به دیگران کمک کند.’
در شمال شرقی، جایی که من اهل آن هستم، نگرش «ناامنی» داریم، بنابراین لبخندی بر لبانم مینشینم، از شریک زندگیام و سگ نجاتم مراقبت میکنم و اجازه نمیدهم این سندرم من را تعریف کند.
Pam و سایر بیمارانی که با PHTS زندگی می کنند اغلب بدون پاسخ در مورد آینده می مانند. اکنون، یک پروژه تحقیقاتی جدید در تلاش برای درک بیشتر شرایط در سطح مولکولی است تا سعی کند به برخی از سوالات بی پاسخ پیرامون PHTS پاسخ دهد.



