مرغداری ها؟ مردم به طرز شگفت انگیزی می توانند احساسات مرغ را از روی قلقلک آنها تشخیص دهند

اگرچه نمی توانند صحبت کنند، بسیاری از حیوانات ارتباط برقرار می کنند با استفاده از هر سیگنال این نشانهها شامل نشانههای شنیداری مانند جیک پرندگان، نشانههای شیمیایی مانند فرمونهای موش یا نشانههای لمسی مانند میمونها هستند که حشرات را برای داماد کردن و نشان دادن محبت جدا میکنند. معمولاً افراد متعلق به همان گونه ها با این سیگنال های ارتباطی – گاهی اوقات بسیار ظریف – تنظیم می شوند. اما این بدان معنا نیست که ما نمی توانیم برخی از آنها را درک کنیم.
برای مثال، انسانها میدانند سگی احساس گرسنگی، هیجان، بازیگوشی یا ترس میکند یا خیر. اکنون، یک مطالعه اخیر توانایی شگفت انگیز ما را در رمزگشایی احساسات یک موجود نسبتاً غیرمنتظره نشان داده است: مرغ. این کشف نه تنها درک ما از ارتباط انسان و حیوان را به چالش می کشد، بلکه ارتباط ریشه ای ما با پادشاهی حیوانات.
زبان ساعت ها
یک حیاط مزرعه را تصور کنید: خش خش پرها، غلغلک مرغ ها. این صداها ، اغلب فقط سر و صدای پس زمینه ، حاوی اطلاعات عاطفی غنی هستند. محققان دانشگاه کوئینزلند به رهبری یورگ هنینگ کشف کردهاند که انسانها توانایی شهودی برای درک احساسات اولیه جوجهها مانند هیجان و ناراحتی را دارند.
این مطالعه، منتشر شده در علم باز انجمن سلطنتی، شامل نزدیک به 200 شرکت کننده از پیشینه های مختلف، از جمله کسانی بود که هیچ تجربه قبلی با جوجه ها نداشتند. شرکت کنندگان به صداهای مختلف مرغ، از صدای “توک توک توکینگ” سریع گرفته تا صدای غرغر آهسته گوش دادند.
هنینگ در بیانیهای گفت: «دو تماس جایزه برقرار شد که ما آنها را «غذا» و «غرغر سریع» نامیدیم.
دو نوع تماس دیگر در زمینههای غیر ثواب تولید میشدند، مانند توقف غذا، که آن را تماسهای «ناله» و «غوغا» نامیدیم.»
قابل توجه است که حدود 70 درصد از شرکت کنندگان به درستی کلیک را با احساس مربوطه مطابقت دادند.
هنینگ گفت: “این یک نتیجه قابل توجه است و بیشتر شواهدی را تقویت می کند که انسان ها توانایی درک زمینه احساسی صداهای ساخته شده توسط گونه های مختلف را دارند.”
فراتر از منقار و پر
مرغ ها ، که اغلب سوء تفاهم و دست کم گرفته می شوند ، به روش های پیچیده ارتباط برقرار می کنند. اگرچه آنها فاقد چهره های بیانی هستند (منقار را مقصر می دانند) ، اما با آوازهای خود آن را جبران می کنند. در حقیقت ، صداهای آنها طیف گسترده ای از احساسات را منتقل می کند. این موجودات از صدای جیر جیر هیجانانگیزشان گرفته تا آهنگ فریاد مخصوص تخمگذاریشان، از صدای منحصربهفردشان برای بیان خود به گونهای استفاده میکنند که اکثر مردم انتظار ندارند.
تحقیقات هنینگ به دنبال این بود که بررسی کند که آیا مردم می توانند این تفاوت های ظریف را تنها از صدا دریافت کنند یا خیر. نتایج مثبت و شگفتانگیز بود – آشنایی با جوجهها ارتباط چندانی با توانایی تفسیر این احساسات نداشت. این یافته نشان می دهد که پیوند ما با جوجه ها، و شاید با حیوانات دیگر، ذاتی است نه آموخته شده.
این توانایی درک رنج یا رضایت حیوانات در سطوح مختلف بسیار جذاب است. این ارتباط عمیق ما با دنیای طبیعی را برجسته می کند. با تطبیق با این نشانه های ظریف، ما نه تنها حیوانات را بهتر درک می کنیم، بلکه نسبت به محیط اطراف خود آگاه تر و پاسخگوتر می شویم. به احتمال زیاد یک لبه تکاملی برای این تنظیمات با سایر موجودات وجود دارد. مشخص کردن اینکه رشد شیر یا یک گرگ گرگ باعث ایجاد مشکل می شود جان اجداد ما را نجات داد.
این درک تازه از ارتباطات مرغ نیز پیامدهای عملی دارد. شناخت مرغها به عنوان موجودات پویا و عاطفی ، رویکرد متعارف به دامپروری و کشاورزی صنعتی را به چالش می کشد. این امر به استدلال رو به رشد برای رفتار انسانی بیشتر حیوانات مزرعه می افزاید. با تصدیق حالات عاطفی آنها، میتوانیم رفتار انسانی با جوجهها را بهبود بخشیم و به نوبه خود، ارتباط خود را با دنیای حیوانات – و این شامل حیوانات مزرعه نیز میشود – عمیقتر کنیم.
هنینگ گفت: «امید ما این است که تحقیقات آینده بتواند نشانههای صوتی خاصی را شناسایی کند که پیشبینی میکند انسان چگونه برانگیختگی صداهای جوجهها را ارزیابی میکند، و این نتایج میتواند به طور بالقوه در سیستمهای تشخیص مبتنی بر هوش مصنوعی برای نظارت بر صداهای جوجهها مورد استفاده قرار گیرد.
“این امکان توسعه ارزیابی های خودکار دولت های در معرض خطر یا رفاه خوب را در سیستم های مدیریت پرندگان فراهم می کند.



