با کاهش گونههای درختی، «کوچ کمکی» در شمال غربی اقیانوس آرام محبوبیت پیدا میکند


اعتبار: Vlada Karpovic از Pexels
از آنجایی که درختان بومی در شمال غربی اقیانوس آرام به دلیل تغییرات آب و هوایی می میرند، سازمان جنگل های ایالات متحده، پورتلند، اورگان و گروه های مدنی در اطراف Puget Sound به یک استراتژی ساده فریبنده سازگار با آب و هوا به نام “مهاجرت کمکی” روی آورده اند.
با گرم شدن آب و هوای جهان، پیشبینی میشود که مناطق رویش درخت در نیمکره شمالی بیشتر به سمت شمال حرکت کرده و بالاتر بروند.
البته درختان نمی توانند بلند شوند و به خانه های آب و هوایی جدید خود بروند. اینجاست که کمک می کند مهاجرت باید دست دراز کند
ایده این است که مردم میتوانند به درختان کمک کنند تا بتوانند رشد کنند تغییرات آب و هوایی با انتقال آنها به اکوسیستمهای مطلوبتر، سریعتر از آنچه درختان بتوانند به تنهایی مهاجرت کنند.
با این حال، همه موافق نیستند که منطقه به چه نوع مهاجرت کمکی نیاز دارد، یا اینکه همیشه چیز خوبی است.
در شمال غربی اقیانوس آرام، شکافی بین گروههایی که از مهاجرت کمکی حمایت میکنند پدید آمده است. درختان بومیو یکی که در عوض ممکن است گونه های بومی را در چشم انداز با درختانی از جنوب، از جمله، جایگزین کند قرمزهای ساحلی و سکویاهای غول پیکر.
مایکل کیس، بوم شناس جنگلی در سازمان حفاظت از طبیعت مستقر در ویرجینیا، می گوید: «تفاوت زیادی بین مهاجرت کمک شده جمعیت و مهاجرت گونه های کمکی وجود دارد.
کیس در حال حاضر در حال انجام آزمایش مهاجرت کمکی به جمعیت در حفاظتگاه الزورث کریک در غرب واشنگتن است.
مهاجرت کمکی جمعیت شامل جابجایی بذرهای یک گونه بومی و از این رو ژنهای آن در محدوده تولید مثل فعلی آن است.
در مقابل، مهاجرت گونههای کمکشده شامل جابهجایی گونهای بسیار خارج از محدوده موجود آن است، مانند معرفی سکویا و سکویا به واشنگتن.
شکل سوم مهاجرت کمکی، به نام “گسترش محدوده”، به معنای جابجایی یک گونه است که کمی فراتر از محدوده در حال گسترش فعلی آن است.
پروژه کیس شامل آزمایش این است که آیا صنوبر بومی داگلاس و گونههای شوکران غربی از بخشهای خشکتر شمال غربی اقیانوس آرام میتوانند برای کمک به جنگلهای واشنگتن غربی با تغییرات آب و هوایی سازگار شوند یا خیر. او می گوید که سازمان حفاظت از طبیعت بر مهاجرت جمعیت تمرکز دارد زیرا خطرات زیست محیطی کمتری وجود دارد.
کیس گفت: «هرگاه چیزی را در منطقهای که بومی نیست بکارید، خطر شکست را افزایش میدهید. “شما خطر اختلال در عملکردها و فرآیندهای بالقوه اکوسیستم را افزایش می دهید.”
به گفته دکتر دیوید لیتل، معاون تحقیق و توسعه آژانس، مهاجرت جمعیت تنها شکلی از مهاجرت کمکی است که در حال حاضر در سراسر کشور توسط خدمات جنگل انجام می شود.
لیتل گفت: “ما بسیار بسیار محتاط هستیم و با جابجایی طولانی مدت و استقرار مواد گیاهی در خارج و جدا از محدوده تاریخی یک گونه سروکار نداریم.”
سازمان جنگلها به دنبال مهاجرت کمکی به جمعیت است، زیرا احتمالاً مهاجرت کمی وجود دارد.پیامدهای منفیاو گفت: “به اکوسیستم ها.
داگلاس تالامی، استاد حشره شناسی و اکولوژی حیات وحش در دانشگاه دلاور، می گوید که یکی از پیامدهای منفی بالقوه مهاجرت گونه ها این است که کرم های بومی ممکن است برگ های گونه های درختی غیربومی مهاجرت کرده را نخورند. از آنجایی که کرم ها از پرندگان و سایر حیوانات تغذیه می کنند، این می تواند باعث اختلال در شبکه غذایی شود.
تالامی خاطرنشان کرد که اگر شهر پورتلند گونه های بلوط را از مناطقی به جنوب مهاجرت کند، ممکن است اتفاق بیفتد. او گفت: «بلوطها مهمترین گیاه حمایت از حیات وحش ما در آمریکای شمالی هستند، اما وقتی آنها را از محدوده خارج میکنید، چیزهایی که برای خوردن آنها سازگار شدهاند دیگر به آنها دسترسی ندارند.»
برنامه جنگلداری شهری شهر پورتلند در حال حاضر با مهاجرت کمکی 11 گونه درختی، از جمله سه گونه بلوط جنوبی: بلوط سیاه کالیفرنیا، بلوط زنده دره ای، و بلوط زنده داخلی، آزمایش می کند.
در پاسخ به پرسشی از طریق ایمیل در مورد اختلالات محیطی بالقوه، مدیر جنگلبانی و جنگل شهری پورتلند سیتی، جن کایرو، پاسخ داد: “ما از تحقیقات دانشگاه ها، منابع ایالتی و فدرال و تخصص متخصصان محلی و منطقه ای استفاده می کنیم.”
یکی دیگر از حامیان مهاجرت گونه ها، PropagationNation مبتنی بر صدای Puget و به رهبری شهروندان است. طبق وب سایت خود، این سازمان در چندین پارک در منطقه سیاتل درخت کاشته است و هدف بلندپروازانه “آوردن یک میلیون چوب قرمز ساحلی و چوب قرمز غول پیکر به شمال غربی” است.
وبسایت PropagationNation همچنین کاشت چوبهای سرخ را در مناطقی توصیه میکند که سرو سرخ بومی غربی، شوکران غربی، صنوبر سیتکا و افرا برگهای بزرگ در حال رشد هستند.
سرو قرمز غربی، شوکران غربی و افرا برگهای بزرگ همگی در سالهای اخیر دچار خشکی و کاهش رشد شدهاند.
فیلیپ استیلسترا، بنیانگذار و رئیس PropagationNation و یک کارمند بازنشسته بوئینگ، از اظهار نظر در مورد این داستان خودداری کرد.
دیوید میلارچ، بنیانگذار آرشیو درختان باستانی Archangel مستقر در میشیگان، که PropagationNation را با سکویا و سکویا عرضه کرد، میگوید که درختان او جایگزین شمال غربی اقیانوس آرام نیستند. گونه های محلی.
میلارچ گفت: “تمام کاری که ما انجام می دهیم این است که دامنه (سکویاها و سکویاها) را در شمال گسترش دهیم با این امید که آنها 100 تا 200 سال دیگر در اینجا باشند و به لیست درختانی که در حال ناپدید شدن هستند نپیوندند.”
رابرت اسلزاک، یک جنگلبان تحقیقاتی در ایستگاه تحقیقاتی شمال غرب اقیانوس آرام، شبکه آزمایشی مهاجرت و تأسیس جنگلداری خدمات جنگلی یا پروژه ENAMES را هدایت می کند که مکان های مهاجرت جمعیت در واشنگتن، اورگان و کالیفرنیا را نظارت می کند.
اسلساک حرکت چوبهای قرمز به شمال را «گزارهای خطرناک» نامید. او گفت که نگرانی های جدی در مورد مهاجرت کمک گونه ها و تلاش های کمکی برای مهاجرت وجود دارد که فاقد دقت آزمایشی هستند.
«کمک های گسترده انواع اسلزاک گفت: مهاجرت بدون نتایج آزمایشی زیاد برای هدایت آن خطرناک است. همه میدانند که ما باید اقدامات اقلیمی انجام دهیم، اما خطر واقعی بدتر کردن وضعیت وجود دارد.
با این وجود، با افزایش اثرات تغییرات آب و هوایی، این خطری است که به طور فزاینده ای توسط گروه های دولتی و خصوصی در اطراف شمال غرب اقیانوس آرام پذیرفته می شود.
© 2023 آسوشیتدپرس. تمامی حقوق محفوظ است. این مطالب را نمی توان بدون اجازه منتشر کرد، پخش کرد، بازنویسی کرد یا توزیع کرد.
نقل قول: با کاهش گونههای درختی، «کوچ کمکشده» در شمال غربی اقیانوس آرام جذابیت پیدا میکند (2023، 28 دسامبر)، بازیابی شده در 29 دسامبر 2023، از https://phys.org/news/2023-12- tree-species-decline- migration-gains .html
این برگه یا سند یا نوشته تحت پوشش قانون کپی رایت است. به جز هرگونه معامله منصفانه برای اهداف مطالعه یا تحقیق خصوصی، هیچ بخشی بدون اجازه کتبی قابل تکثیر نیست. محتوا فقط برای مقاصد اطلاعاتی ارائه شده است.


