مقالات

آنچه بیماران می توانند در مورد سرطان به ما بیاموزند


تحقیقات عایشه بر درک چگونگی توسعه سرطان و به ویژه شناسایی تغییراتی که قبل از قابل مشاهده شدن سرطان در زیر میکروسکوپ رخ می دهد، متمرکز است.

یکی از شرایطی که ابتدا توجه او را به خود جلب کرد آشالازی بود، بیماری نادری که در آن مری به درستی منقبض می‌شود. غذا می تواند در مری انباشته شود که منبسط می شود. خطر ابتلا به سرطان مری در افراد مبتلا به این بیماری پنجاه برابر بیشتر از جمعیت عادی است.1 اما با وجود این افزایش خطر، این بیماران به طور معمول از نظر ابتلا به سرطان تحت نظر نیستند.

عایشه می‌گوید: «آن‌ها گروهی هستند که کمتر از آنها نمایندگی می‌کنند. ممکن است سال‌ها طول بکشد تا تشخیص داده شود و اغلب در مورد بیماری مری احساس می‌کنند که «گروه کنار گذاشته شده» هستند.

علاقه او به این وضعیت صرفاً علمی نبود. او بر اساس آنچه که برای افراد در کلینیکش اتفاق می افتاد شکل گرفت. او به ویژه یک بیمار را به یاد می آورد، زنی در 50 سالگی که آشالازی داشت و به سرطان سلول سنگفرشی تهاجمی مری – نوع غالب سرطان مری در سراسر جهان – مبتلا شد.

به یاد دارم که در طول آندوسکوپی تشخیصی به این فکر کردم که آیا می‌توانستیم این موضوع را زودتر ببینیم و آیا می‌توان از آن جلوگیری کرد.»

این سوال – چگونه این اتفاق افتاد و آیا می‌توانستیم آن را انتظار داشته باشیم؟ – یکی از سوالات اصلی هدایت تحقیق او شد.

عایشه و همکارانش شروع به بررسی بافتی کردند که در زیر میکروسکوپ کاملا طبیعی به نظر می رسید. آنها می خواستند بدانند آیا تغییرات ژنتیکی در این سلول های ظاهرا سالم پنهان شده است که می تواند نشان دهنده خطر ابتلا به سرطان در آینده باشد.

آنها با استفاده از تکنیک‌هایی از جمله میکرودیسکشن با لیزر، رونویسی فضایی و فناوری NanoSeq توانستند بخش‌های کوچکی از اپیتلیوم را در مری جدا کرده و با جزئیات بیشتری مطالعه کنند. دقت بسیار مهم بود زیرا تغییراتی که آنها به دنبال آن بودند بسیار نادر بود.

عایشه توضیح می دهد: “اگر قدرت تفکیک ندارید، سوزنی در انبار کاه است. شما آن را از دست خواهید داد.”

عایشه برای اینکه بفهمد آیا این تغییرات مختص آشالازی است یا می‌تواند در شرایطی که بر نحوه انقباض مری تأثیر می‌گذارد و اجازه عبور غذا را می‌دهد رخ دهد، از بیماری شاگاس، یک بیماری گرمسیری ناشی از انگل استفاده کرد. تریپانوزوما کروزی – به عنوان یک گروه مقایسه تیم او با همکاری محققان در بیمارستان سرطان Barretos در برزیل به سرپرستی پروفسور Rui Reis، آسیب به پوشش مری در بیماری شاگاس را بررسی کردند: عضله از کار می ایستد، مری منبسط می شود و خطر سرطان افزایش می یابد. با مقایسه آنها، تیم می تواند به دنبال تغییراتی باشد که به توسعه سرطان مربوط می شود تا خود بیماری زمینه ای.

در این بیماری‌ها، آنها دریافتند که تغییرات ژنتیکی قبل از هر تغییری در زیر میکروسکوپ وجود دارد، و یک حالت میانی را نشان می‌دهد که به طور بالقوه می‌توان قبل از توسعه سرطان شناسایی، نظارت یا رهگیری کرد.

اما عایشه می‌خواست بداند که آیا این فقط مختص این بیماری‌ها است یا نه، و بنابراین کار فعلی او به بافت طبیعی در کنار سرطان می‌پردازد تا ببیند آیا این تغییرات وجود دارد یا خیر.

عایشه توضیح می دهد: “در مورد آشالازی، شما این الگو را دارید که در آن احتمال سرطان بیشتر است.” “این مانند یک فیلم تایم لپس است—شما شانس بیشتری برای گرفتن برخی از این مراحل میانی دارید. در غیر این صورت گرفتن آنها در افراد سخت تر است زیرا زمان توسعه سرطان کوتاه تر است.”

به عبارت دیگر آشالازی فرصت نادری را به محققان می دهد تا روند توسعه سرطان را در یک دوره طولانی تر مشاهده کنند و شناسایی تغییراتی را که در طول مسیر اتفاق می افتد آسان تر می کند. اگر بتوان این تغییرات اولیه را از طریق روش‌هایی مانند مسواک زدن مری برای جمع‌آوری نمونه‌های سلولی از پوشش مری تشخیص داد، به طور بالقوه می‌تواند به شناسایی بیمارانی که نیاز به نظارت دقیق‌تری دارند کمک کند و به سرطان اجازه می‌دهد خیلی زودتر شناسایی و درمان شود.

او می گوید: «اگر زودتر آن را درمان کنید، زندگی عادی خواهند داشت.

رنگ آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین بافت های مری با بزرگنمایی 10 برابر.

اعتبار: ویلیام نایت/ موسسه سانگر خوش آمدید


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا