مقالات

مدل جدید چگونگی تاثیر ویژگی های کفش بر عملکرد دونده را پیش بینی می کند | اخبار MIT



یک کفش خوب می تواند تفاوت بزرگی برای دوندگان ایجاد کند، از دونده های حرفه ای گرفته تا کاناپه تا 5Kers. اما هر دونده ای منحصر به فرد است و کفشی که برای یکی کار می کند ممکن است دیگری را به پا کند. به غیر از امتحان کردن یک قفسه با طرح های مختلف، هیچ راه سریع و آسانی برای دانستن اینکه کدام کفش برای سبک دویدن خاص یک فرد مناسب تر است، وجود ندارد.

مهندسان MIT امیدوارند با یک مدل جدید که پیش بینی می کند چگونه برخی از ویژگی های کفش بر عملکرد یک دونده تأثیر می گذارد، این وضعیت را تغییر دهند.

مدل ساده شده شامل قد، وزن و سایر اندازه‌گیری‌های عمومی به همراه ویژگی‌های کفش مانند سفتی و کشسانی کف وسط است. با این ورودی، مدل سپس راه رفتن یک فرد یا نحوه دویدن آنها در یک کفش خاص را شبیه سازی می کند.

با استفاده از این مدل، محققان می توانند نحوه تغییر راه رفتن یک دونده با انواع کفش را شبیه سازی کنند. آن‌ها سپس می‌توانند کفشی را انتخاب کنند که بهترین عملکرد را داشته باشد، که آن را به عنوان درجه‌ای که مصرف انرژی دونده به حداقل می‌رسد تعریف می‌کنند.

اگرچه این مدل می‌تواند تغییرات در راه رفتن یک دونده را هنگام مقایسه دو نوع کفش بسیار متفاوت شبیه‌سازی کند، اما هنگام مقایسه طرح‌های نسبتاً مشابه، از جمله اکثر کفش‌های کتانی تجاری موجود، کمتر روشنگر است. به همین دلیل، محققان تصور می کنند که مدل فعلی به بهترین وجه به عنوان ابزاری برای طراحان کفش که به دنبال جابجایی مرزهای طراحی کفش کتانی هستند، استفاده شود.

سارا فی، محقق فوق‌دکتری در آزمایشگاه ورزشی MIT و موسسه داده‌ها، سیستم‌ها، می‌گوید: «طراحان کفش شروع به چاپ سه‌بعدی کفش‌ها کرده‌اند، به این معنی که اکنون می‌توانند آن‌ها را با ویژگی‌های بسیار گسترده‌تری نسبت به یک تکه فوم ساده بسازند. و جامعه (IDSS). مدل ما می تواند به آنها کمک کند کفش های واقعا جدیدی طراحی کنند که عملکرد بالایی نیز دارند.

این تیم قصد دارد این مدل را بهبود بخشد با این امید که کاربران بتوانند روزی از نسخه مشابه برای انتخاب کفش هایی که متناسب با سبک دویدن شخصی خود استفاده کنند، استفاده کنند.

فی می‌گوید: «ما انعطاف‌پذیری کافی در این مدل گذاشتیم که بتوان از آن برای طراحی کفش‌های سفارشی و درک رفتارهای مختلف فردی استفاده کرد. در ادامه راه، تصور می کنیم که اگر ویدیویی از خود در حال دویدن برای ما بفرستید، می توانیم کفشی را که برای شما مناسب است پرینت سه بعدی کنیم. این تصویر ماه خواهد بود.

مدل جدید در یک مطالعه گزارش شده است در این ماه ظاهر می شود که در مجله مهندسی بیومکانیک. این مطالعه توسط Fay و Annette “Peco” Hosoi، استاد مهندسی مکانیک در MIT انجام شده است.

در حال کار، بازسازی شده

مدل جدید این تیم از گفتگو با همکاران در صنعت کفش کتانی شکل گرفت، جایی که طراحان شروع به چاپ سه بعدی کفش در مقیاس تجاری کردند. این طرح‌ها شامل کفی‌های میانی چاپ‌شده با چاپ سه بعدی هستند که شبیه اسکلت‌های پیچیده هستند، که هندسه آن‌ها می‌تواند به گونه‌ای طراحی شود که جهش یا سفتی خاصی در مکان‌های خاصی در کف ایجاد کند.

هوسوی می‌گوید: «با چاپ سه‌بعدی، طراحان می‌توانند همه چیز را در مورد واکنش مواد به صورت محلی تنظیم کنند. و آنها نزد ما آمدند و اساساً گفتند: ما می توانیم همه این کارها را انجام دهیم. چه کنیم؟”

فی می‌افزاید: «بخشی از چالش طراحی پیش‌بینی این است که یک دونده وقتی یک کفش کاملاً جدید روی آن می‌گذارید، چه کاری انجام می‌دهد. “شما باید پویایی دونده را با ویژگی های کفش مطابقت دهید.”

به نظر می رسد فی و هوسوی اولین کسانی بودند که دینامیک دونده را با استفاده از یک مدل ساده نشان دادند. آنها از توماس مک ماهون، رهبر تحقیقات بیومکانیک در دانشگاه هاروارد، الهام گرفتند، که در دهه 1970 از یک مدل بسیار ساده “چشمه و دمپر” برای مدل سازی مکانیک اساسی راه رفتن یک دونده استفاده کرد. با استفاده از این مدل راه رفتن، پیش‌بینی می‌کند که فرد با چه سرعتی می‌تواند روی انواع مسیرها، از سطوح بتنی سنتی گرفته تا مواد لاستیکی‌تر، بدود. این مدل نشان داد که دوندگان باید در مسیرهای نرمتر و قوی تر که از راه رفتن طبیعی دونده پشتیبانی می کند، سریعتر بدود.

اگرچه ممکن است امروز تعجب آور نباشد، اما این بینش در آن زمان مکاشفه ای بود که هاروارد را به بازسازی پیست سرپوشیده خود سوق داد، حرکتی که به سرعت رکوردها را به خود اختصاص داد زیرا دوندگان دریافتند که می توانند روی سطح نرم و کشسانی بسیار سریعتر بدود.

فی می‌گوید: «کار مک ماهون نشان داده است که حتی اگر تک تک اندام‌ها، ماهیچه‌ها و اجزای بدن انسان را مدل‌سازی نکنیم، باز هم می‌توانیم بینش‌های معناداری در مورد اینکه چگونه برای عملکرد ورزشی طراحی می‌کنیم ایجاد کنیم.

هزینه پیاده روی

به دنبال رهبری مک ماهون، فی و هوسوی یک مدل ساده و مشابه از دینامیک دونده توسعه دادند. این مدل دارای یک دونده به عنوان مرکز میز، با یک لگن قابل چرخش و یک پای قابل باز شدن است. پا به یک کفش جعبه مانند با قابلیت ارتجاعی و بالشتک متصل می شود که هم به صورت عمودی و هم به صورت افقی قابل تنظیم است.

آنها استدلال کردند که باید بتوانند اندازه‌های اولیه فرد مانند قد، وزن و طول ساق پا را به همراه ویژگی‌های مواد کفش مانند سفتی زیره‌های جلو و عقب وارد مدل کنند و از مدل استفاده کنند. برای شبیه سازی راه رفتن یک فرد هنگام دویدن با این کفش.

اما آنها همچنین متوجه شدند که راه رفتن یک فرد ممکن است به ویژگی کمتر قابل تعریفی بستگی داشته باشد که آن را “عملکرد هزینه بیولوژیکی” می نامند – کیفیتی که یک دونده ممکن است آگاهانه از آن آگاه نباشد، اما با این وجود ممکن است سعی کند هنگام دویدن آن را به حداقل برساند. این تیم استدلال کردند که اگر بتوانند یک تابع هزینه بیولوژیکی را که برای اکثر دوندگان مشترک است شناسایی کنند، می توانند نه تنها راه رفتن یک فرد را برای یک کفش مشخص، بلکه همچنین می توانند پیش بینی کنند که کدام کفش راه رفتنی را که مطابق با بهترین عملکرد دویدن است را ایجاد می کند.

با در نظر گرفتن این موضوع، تیم به مطالعه قبلی روی تردمیل نگاه کرد که اندازه گیری دقیق دوندگان را ثبت کرد، مانند نیروی ضربات آنها، زاویه و حرکت مفاصل آنها، فنر در گام آنها و کار عضلات آنها در حین انجام آنها. دوید، هر کدام با یک نوع کفش کتانی.

فی و هوسوی این فرضیه را مطرح کردند که راه رفتن واقعی هر دونده نه تنها از اندازه‌گیری‌های شخصی و ویژگی‌های کفش آنها ناشی می‌شود، بلکه از یک هدف ناخودآگاه برای به حداقل رساندن یک یا چند معیار بیولوژیکی که هنوز ناشناخته است، ناشی می‌شود. برای کشف این اقدامات، تیم از مدل خود برای شبیه سازی راه رفتن هر دونده چندین بار استفاده کرد. هر بار، آن‌ها مدل را طوری برنامه‌ریزی کردند که فرض کنند دونده هزینه‌های بیولوژیکی متفاوتی را به حداقل می‌رساند، مانند میزان چرخش پای خود یا ضربه‌ای که با تردمیل وارد می‌کند. سپس آنها راه رفتن مدل شده را با راه رفتن واقعی دونده مقایسه می کنند تا ببینند کدام راه رفتن مدل شده – و هزینه تخمینی – با راه رفتن واقعی مطابقت دارد.

در نهایت، تیم دریافت که بیشتر دوندگان تمایل دارند دو هزینه را به حداقل برسانند: تاثیری که پاهایشان با تردمیل می‌گذارد و میزان انرژی که پاهایشان صرف می‌کند.

فی توضیح می‌دهد: «اگر به مدل خود بگوییم: «راه رفتن خود را در برابر این دو چیز بهینه کنید»، راه رفتن‌هایی با ظاهر واقعی به ما می‌دهد که بهترین تناسب را با داده‌های ما دارد. این به ما اطمینان می دهد که این مدل می تواند پیش بینی کند که مردم چگونه می دوند، حتی اگر کفش آنها را عوض کنیم.”

به عنوان آخرین گام، محققان طیف وسیعی از سبک‌های کفش را شبیه‌سازی کردند و از این مدل برای پیش‌بینی راه رفتن یک دونده و میزان مؤثر بودن هر راه رفتن برای یک نوع کفش استفاده کردند.

هوسوی می‌گوید: «به نوعی، روش کمی برای طراحی یک کفش 10K در مقابل یک کفش ماراتن به شما ارائه می‌دهد. «طراحان حس شهودی از آن دارند. اما اکنون ما یک درک ریاضی داریم که امیدواریم طراحان بتوانند از آن به عنوان ابزاری برای ارائه ایده های جدید استفاده کنند.

این تحقیق تا حدی توسط آدیداس پشتیبانی شد.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا