یک منظومه ستاره ای دوتایی نزدیک می تواند میزبان جهانی به اندازه زمین باشد

آیا جهانی به اندازه زمین می تواند در یک سیستم ستاره ای دوتایی که ستاره دوتایی نیز نامیده می شود زنده بماند؟ این بر اساس یک مطالعه اخیر منتشر شده در مجله اخترفیزیک امیدوار است بتواند برای یک تیم بین المللی از محققان در حال بررسی یک جهان بالقوه شبیه زمین که در منطقه قابل سکونت دو ستاره در حال چرخش است، جذاب باشد. این تحقیق این پتانسیل را دارد که به دانشمندان در درک بهتر شرایط برای یافتن سیارات فراخورشیدی مشابه زمین کمک کند و میتواند جستجو برای حیات فراتر از زمین را محدود کند.
برای این مطالعه، محققان از ترکیبی از مشاهدات و مدلهای کامپیوتری برای مطالعه منظومه ستارهای دوتایی، 70 Ophiuchi AB، که در فاصله 16.7 سال نوری از زمین قرار دارد، استفاده کردند. چیزی که این منظومه را منحصر به فرد می کند این است که ستاره شناس بریتانیایی ویلیام استیون جاکوبز در سال 1855 ادعا کرد که این منظومه می تواند میزبان یک جرم سیاره ای باشد. در حالی که هنوز هیچ سیاره ای در این منظومه تایید نشده است، محققان از روش رایجی به نام سرعت شعاعی برای به دست آوردن اندازه گیری های جدید این دو ستاره استفاده کردند که در نتیجه 70 Ophiuchi A و 70 Ophiuchi B دارای جرم تخمینی به ترتیب 88 و 73 درصد از خورشید ما بودند.
اگرچه محققان وجود سیارات در این منظومه را تایید نکردهاند، اما از یک سری مدلهای کامپیوتری برای شبیهسازی سیارات با چه اندازه و در چه فاصلهای به دور یکی از ستارگان بچرخند استفاده کردهاند. برای 70 Ophiuchi A، محققان تخمین می زنند که سیارات با جرم مشتری نمی توانند در 5 واحد نجومی (AU) ستاره وجود داشته باشند، AU فاصله زمین تا خورشید است. با این حال، آنها گفتند سیارات کوچکتر با جرم 0.3 و 0.5 مشتری می توانند به ترتیب در 1 و 2 AU وجود داشته باشند. برای 70 Ophiuchi B، محققان تخمین می زنند که سیاراتی با جرم بیشتر از 0.25 تا 0.3 جرم مشتری نمی توانند در 0.5 واحد نجومی وجود داشته باشند.
با این حال، شاید مهمترین یافته این مطالعه این باشد که محققان تخمین می زنند که نه تنها یک سیاره می تواند در محدوده 2.5 واحد نجومی 70 Ophiuchi A، که شامل منطقه قابل سکونت ستاره آن است، بچرخد، بلکه این نوع سیاره می تواند شامل یک سیاره به جرم زحل یا کوچکتر باشد. محققان این نوع سیاره را مدار نوع S می نامند، یعنی سیاره ای که به دور یکی از دو ستاره دوتایی می چرخد در حالی که ستاره دوم در فاصله دورتری به دور هر دو می چرخد.
Skylar D’Angiolillo، دانشجوی دکترای زمین و علوم سیارهای در دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید و یکی از نویسندگان این مطالعه، میگوید: «شما با معماری موجود، در این مورد دو ستاره، شروع میکنید و سپس یک سیاره آزمایشی را به سیستم تزریق میکنید. مدار زمین را نسبتاً دایره ای در نظر بگیرید. مدار یک سیاره ناپایدار می تواند به طور فزاینده ای کشیده شود تا زمانی که در نهایت سیاره اساساً از منظومه خارج شود. با تکرار شبیه سازی در مکان های مختلف، می توانیم مناطقی را شناسایی کنیم که سیاره ای به اندازه زمین می تواند پایدار بماند.
یکی از انگیزه های اصلی این تحقیق تعیین این بود که کدام سیستم های ستاره ای ممکن است اهداف آینده برای تصویربرداری مستقیم از سیارات فراخورشیدی باشند. محققان خاطرنشان می کنند که رصدخانه برنامه ریزی شده برای جهان های قابل سکونت، که قرار است در دهه 1940 راه اندازی شود، ماموریت اصلی تصویربرداری مستقیم از سیارات فراخورشیدی قابل سکونت با هدف یافتن جهانی شبیه به زمین خواهد بود.
محققان در سالها و دهههای آینده چه بینش جدیدی در مورد 70 Ophiuchus و دیگر سیستمهای دوتایی خواهند داشت؟ فقط زمان مشخص خواهد کرد و به همین دلیل است که ما علم داریم!
مثل همیشه، به علم ادامه دهید و به جستجو ادامه دهید!
منابع: مجله اخترفیزیک، UC Riverside News
تصویر ویژه: تصویری هنرمند از سیستم دوتایی، 70 Ophiuchi AB، با یک سیاره فراخورشیدی به جرم زحل که به دور ستاره مادر، 70 Ophiuchi A. (اعتبار: NASA/ESA/CSA/STScI/Robert Hurt/Caltech/IPAC)

