قبل از مصریان باستان، طبیعت ممکن است مجسمه ابوالهول داشته باشد

ابوالهول بزرگ جیزه ممکن است مدتها قبل از حک شدن انسان در آن توسط بادهای صحرا مجسمه سازی شده باشد.
ساختارهای بیابانی طبیعی مرموز به نام یاردنگ بسیار شبیه شیرهای نشسته هستند. برخی از محققان اکنون بر این باورند که مصریان باستان ممکن است ابوالهول بزرگ را از یکی مجسمه سازی کرده باشند.
این مجسمه عظیم که حدود 4500 سال پیش ساخته شده، دارای سر زن و بدن شیر است. یک مطالعه جدید نشان می دهد که این شکل رایج در شرایط طبیعی نسبتاً ساده شکل گرفته است – بدون نیاز به انسان. دانشمندان موفق شدند مینی یارانگا های ابوالهول خود را از توپ های سفالی شکل دهند غوطه ور در آب روان
النا فاوارو، که در مطالعه جدید شرکت نداشت، میگوید: «این کاملاً از میدان چپ خارج شد. او در دانشگاه آزاد در میلتون کینز انگلستان کار می کند. فاوارو در آنجا مطالعه کرد که چگونه نیروهایی مانند یخ، باد و آب می توانند سطح زمین را شکل دهند.

یاردانگها میتوانند بهطور طبیعی در مناطق بیابانی که بادها سنگهای در معرض دید را به پشتههای طولانی و روان منتقل میکنند، رشد کنند. اما دانشمندان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث تشکیل یاردنگ می شود. فاوارو میگوید مطالعه جدید «روشی بسیار الهامبخش» برای پاسخ به این سؤال است.
محققان دانشگاه نیویورک (NYU) یافتههای جدید خود را در 16 نوامبر گزارش دادند مایعات برای معاینه فیزیکی.
لیف ریستروف کنجکاو بود که چگونه طبیعت یاردانگ هایی شبیه ابوالهول تولید می کند. این ریاضیدان کاربردی و تیمش در کالج ریاضیات دانشگاه نیویورک چگونگی شکل گیری و تغییر ویژگی های طبیعی را مطالعه می کنند. ریستروف آزمایش هایی را طراحی کرد که فرسایش سنگ توسط نیروهای طبیعی (مانند باد، آب و یخ) را تقلید می کند. در طبیعت، فرسایش اغلب در طول هزاران سال یا بیشتر رخ می دهد. برای مطالعه آن در آزمایشگاه، تیم ریستروف این روند را تسریع کردند. با استفاده از یک تونل آبی، روش آنها فقط چند ساعت طول می کشد. این تونل از جریان های آب برای مطالعه چگونگی جریان هوا یا سایر مایعات در اطراف اجسام جامد مانند بال ها استفاده می کند.
“[We can] ریستروف می گوید: چیزهایی مانند یک تکه یخ را در آنجا قرار دهید و ببینید که چگونه شکل آن تغییر می کند. یا «در این مورد، یک تکه گل». تیم او تونل آبی خود را از طریق صدها آزمایش گل انجام می دهد.
هر بار با خمیر خاک رس سخت شروع کردند. محققان آن را به شکل یک کره درآوردند و سپس آن را با قطعات پلاستیک سخت جاسازی کردند. این قطعات قطعات سخت تری از سنگ طبیعی هستند. سپس کره ها را به داخل تونل آب انداختند. آنها سپس شاهد یک جریان ثابت آب – طراحی شده برای تقلید باد – بودند که خاک رس را فرسایش می داد.
این تنظیمات به طور مکرر یک مینی یاردانگ شبیه ابوالهول ایجاد می کند.
محققان دریافتند دو شرط کلیدی است. اول، آنها به یک جریان “باد” ثابت و قوی نیاز داشتند. و وصله شروع باید حاوی ترکیبی از قطعات به راحتی فرسایش شده و مقاوم تر باشد. شکل اولیه کره زمین و چینش قطعات جامد چندان اهمیتی نداشت. تکه های پلاستیکی فقط باید جایی در طرف مقابل “باد” قرار می گرفتند.
با این حال، پس از تشکیل، ابوالهول ها به سرعت متلاشی می شوند. بنابراین تیم باید خلاقیت به خرج می داد تا از جریانات در حال عمل عکس بگیرد.
محققان مینی یاردانگ های جدید خود را با استفاده از یک اسکنر نوری اسکن کردند. از نور برای گرفتن تصاویر دیجیتالی از یک شی از زوایای مختلف استفاده می کند. آنها از این اسکن ها برای چاپ سه بعدی ماکت های پلاستیکی قابل استفاده مجدد استفاده کردند. سپس الگوهای چاپ شده را با لایه نازکی از خاک رس مخلوط با رنگ فلورسنت پوشاندند.
در تونل آب، خاک رس درخشان به محققان این امکان را می داد تا چگونگی جریان جریان ها را در اطراف نقطه ردیابی کنند. در پشت سر ابوالهول یک “یال” متلاطم از گرداب ها (جریان های آب چرخان) وجود دارد. این گرداب ها ستون فقرات گربه سانان مورب یاردانگا را تراشیدند. این تیم اکنون در حال کار بر روی مدل سازی این الگوها با استفاده از ریاضیات است.
از این مطالعات کوچک، هنوز مشخص نیست که باد چگونه میتواند سنگهای عظیم را به یاردانگهای عجیب تبدیل کند. ریستروف امیدوار است که مینی ابوالهول های تیمش الهام بخش دیگران برای بررسی سوالات مشابه باشد.




