آخرین کلمه در مورد هیچ


من و پیت به تازگی از یک سفر زمستانی به کلرادو برگشتیم. این یک تعطیلات واقعی بود – رانندگی از میان کوه ها و تپه ها، بالا رفتن از دره های کناری، زود خوابیدن، خوابیدن، خوردن بیسکویت های خانگی میزبان و سس برای صبحانه. (ما همچنین کریستی را دیدیم که ما را ساخت خیلی خوب پیتزا و با همسرش دیو و دوستان دلپذیرش کارائوکه خواند.)
هدف فرضی سفر ما این بود که در اسکی صحرایی بهتر شویم، که برای ما به معنای تکان خوردن، گهگاهی سر خوردن، افتادن و برخاستن بود تا زمانی که پاهایمان برای اسکی خسته شود. اما ما به همان اندازه در مورد دو سفر 24 ساعته قطار آمتراک که به کلرادو رزرو کرده بودیم هیجان زده بودیم – ابتدا از شرق از ساکرامنتو به گراند جانکشن، جایی که ماشینی کرایه کردیم، سپس به سمت غرب در آمتراک از گرند جانکشن به ساکرامنتو برگشتیم.
نه من و نه پیت قبلاً با قطار شبانه سفر نکرده بودیم. ساعت 11 صبح روز قبل از شب کریسمس بیدار شدیم و وارد اتاقمان شدیم، واحدی به اندازه قوطی کبریت با دو تخت دو طبقه تاشو. جعبههای ذخیرهسازی کوچک و میز سینی کوچکمان را باز و بسته کردیم، سپس به طبقه پایینی رفتیم و ساعت 11:30 صبح چرت زدیم. وای فای نبود، اما اهمیتی نمی دادیم.
وقت شام که شد، یکی از کارمندان آمتراک به ما گفت که برویم در ماشین ناهارخوری که قرار است با گروه دیگری بنشینیم، بنشینیم. این تعجب آور بود – من نمی توانستم آخرین باری که با غریبه ها غذا خوردم را به یاد بیاورم. اما زوج جوان از سالت لیک سیتی دوستداشتنی بودند: آنها بولبازهای رقابتی بودند، بین لقمههای ریگاتونی به ما گفتند.
کالیفرنیا زفیر یک دنیای کوچک و جذاب بود. یک فیزیوتراپیست بود که با معدنچیان مجروح در یوتا کار می کرد – ما فهمیدیم که او اخیرا کلیه خود را به شوهرش که یک مربی فوتبال کالج است، اهدا کرده بود. ما به عنوان یک نوجوان گرین ریور که کلمات مورد علاقهاش «عجیب» و «متفاوت» بود، گوش دادیم (به خوبی استراق سمع میکردیم)، با خجالتی با پسر دیگری از نپال دوست شد. پسر اهل نپال اصرار داشت که کوه های کلرادو به اندازه هیمالیا خیره کننده هستند. او گفت: «آمریکا به همان اندازه زیباست.
ما با یک زوج مسن صحبت کردیم که قصد داشتند پسرشان را ملاقات کنند و یک شام کریسمس کاملاً خانگی که با احتیاط در یخ بسته بندی شده بود در دستمالشان بود: مادر گفت: “او مجرد است.” “هیچ چیز جز یک تابه در آشپزخانه او نیست.”
فقط یک نفر که با ما در سفر به غرب به ساکرامنتو سوار شد کاملاً آزاردهنده بود. او صدایی تیز و بینی داشت که تمام موانع فیزیکی و اجتماعی از جمله هدفون را از بین می برد. صدای او در عرشه دیدبانی و در ماشین ناهار خوری غیر قابل اجتناب بود، بنابراین ما از شکایت های فراوان او از اداره ایثارگران شنیدیم. بیزاری او از نوازندگان راک که «تظاهر به کانتری می کنند»، توصیه های ناخواسته او برای مکان هایی برای ماهیگیری قزل آلای رنگین کمان، قهوه ای، بروک و دریاچه، و اوه، خیلی چیزهای دیگر.

با گذشتن از بخشی از رودخانه کلرادو به نام روبی کانیون، اتفاق شگفت انگیزی رخ داد. همه روی عرشه دیدبانی ساکت شدند. همه ما مبهوت رودخانه آبی-سبز بودیم که به نظر می رسید همزمان موج می زند و بی حرکت است. زیر یخ، از میان اسکلتهای سفید چوبهای پنبهای مرده، در اطراف صخرههای سیاه شیل ویشنو جریان داشت. یکی به آرامی گفت این سنگ ها بیش از یک میلیارد سال قدمت دارند.
دیوارهای دره و آب با غروب خورشید یکدیگر را منعکس می کردند و به رنگ قرمز، طلایی و بنفش در می آمدند. با تماشای شعله ور شدن و ذوب شدن نور، مدام فکر می کردم، نرو، هنوز نه.

همانطور که آن شب در نوادا می چرخیدیم، هرازگاهی به خواب می رفتم و از خواب بیدار می شدم تا گاه به گاه برق چراغ های جلو یا صورت فلکی را ببینم که به آرامی بالای سرم می چرخد. عجیب و عمیقاً آرامش بخش بود که بگذارم رویاهای من و صحرا با هم محو شوند.

صبح روز بعد در نزدیکی رینو از خواب بیدار شدیم و با یک انسانشناس که در مورد بهبود بلایا مطالعه میکند و یک آسیبشناس که روی درمان آلزایمر کار میکند صبحانه خوردیم. ما در مورد علم صحبت کردیم، سعی کردیم صدای مرد بلند میز کناری را دوباره بخوانیم، چیزی در مورد تیراندازی به خوک های وحشی.
آسیب شناس چشمانش را گرد کرد و جرعه ای از آب سیبش را نوشید. من یک چهره مشابه ساختم. هر دوی ما آن را منزجر کننده دیدیم. در پایان صبحانه من و پیت برای خلوت اتاقمان آماده بودیم و از اینکه توانستیم به خودمان اجازه دهیم حداقل برای بخشی از سفر تنها و ساکت باشیم، سپاسگزار بودیم. قطار عالی بود، اما ما مشتاقانه منتظر بودیم که با ماشین خودمان و خانه خودمان با حمام و دوش برگردیم.
با این حال، از زمانی که با قطار سفر کردیم، به روزهای اخیر فکر کردم مصاحبه سیاسی گابفست من از روزنامه نگار آماندا ریپلی در مورد آن شنیدم چگونه در سال انتخابات آینده زنده بمانیم. او در یک خبرنامه اخیر با الهام از گفتگوهای خود با یک روزنامه نگار ونزوئلایی سه پیشنهاد داد ویکتور هوگو فبرس: اولاً مبادا دوقطبیسازی سیاسی را درگیر کند. ثانیاً، غم و اندوه زیادی را به خود نگیرید یا صرفاً شاهد یک فاجعه را به دلیل انجام کار مفید اشتباه نکنید. سوم، جستجوی فرصتهایی برای تغییر و در عین حال پذیرفتن اینکه تفاوت ممکن است کوچک باشد.
من واقعاً این دستور العمل برای سالم ماندن در سال 2024 را دوست دارم. اما یک ماده دیگر برای خودم اضافه می کنم: هر چند وقت یکبار ماشین را رها کرده و به جایی در Amtrak بروید. اگر بتوانم آن را بپردازم همچنان یک اتاق نگه می دارم – اتاق ها ارزان نیستند، اما اینکه بتوانم عقب نشینی کنم بسیار خوب است. اما قرار نیست کل سفر را در یک پیله بگذرانم. من هم روی عرشه دیدبانی و ماشین ناهار خوری می نشینم و با غریبه ها صحبت می کنم و به دو چیز فکر می کنم که مرد با صدای بینی گفت:
- “من خیلی چیزها را دیده ام. و من افراد خوب را با هر گرایشی می شناسم.
- «آیا میخواهی موسیقی بنویسی؟ سوار ریل شوید. برو یه چیزایی یاد بگیر


