آب و هوای سیارات فراخورشیدی – برای تبدیل شدن از قابل سکونت به جهنمی نیازی نیست

زمین یک نقطه آبی و سبز دوستداشتنی است که با اقیانوسها و حیات پوشیده شده است، در حالی که زهره یک کره عقیم مایل به زرد است که نه تنها غیرقابل مهمانپذیر است، بلکه عقیم است. با این حال، تفاوت بین این دو تنها چند درجه در دما است. تیمی از اخترشناسان دانشگاه ژنو (UNIGE)، با حمایت آزمایشگاههای CNRS در پاریس و بوردو، توانستهاند با شبیهسازی کل فرآیند گازهای گلخانهای که میتواند آب و هوای سیاره را از حالت ایدهآل تغییر دهد، به اولین جهانی دست یافتهاند. برای زندگی کامل.در مکانی بیش از خشن و خصمانه. دانشمندان همچنین نشان دادهاند که از مراحل اولیه این فرآیند، ساختار جو و پوشش ابر دستخوش تغییرات قابلتوجهی میشود که منجر به یک اثر گلخانهای تقریباً غیرقابل توقف و معکوس آن بسیار دشوار میشود. روی زمین، افزایش میانگین دمای جهانی تنها چند ده درجه و به دنبال آن افزایش جزئی در روشنایی خورشید، برای آغاز این پدیده و قابل سکونت کردن سیاره ما کافی است. این نتایج در منتشر شده است نجوم و اخترفیزیک.
ایده اجتناب از اثر گلخانه ای جدید نیست. در این سناریو، یک سیاره می تواند از حالت معتدل زمین مانند به یک جهنم واقعی با دمای سطحی بیش از 1000 درجه سانتیگراد تبدیل شود. دلیل؟ بخار آب، یک گاز گلخانه ای طبیعی. بخار آب از تابش مجدد تابش خورشیدی جذب شده توسط زمین به فضای خالی به عنوان تابش گرما جلوگیری می کند. گرما را کمی مانند پتوی زندگی به دام می اندازد. اثر گلخانه ای مفید است – بدون آن، زمین دمای متوسطی کمتر از نقطه انجماد آب خواهد داشت، مانند توپی پوشیده از یخ و دشمن زندگی.
برعکس، اثر گلخانه ای بیش از حد، تبخیر اقیانوس ها و در نتیجه میزان بخار آب در جو را افزایش می دهد. یک آستانه حیاتی برای این مقدار بخار آب وجود دارد که سیاره دیگر نمی تواند بیش از آن خنک شود. گیوم شاورو، عضو سابق فوق دکتری در گروه نجوم در دانشکده علوم طبیعی UNIGE و نویسنده اصلی این مطالعه توضیح می دهد که از آنجا، همه چیز تا زمانی که اقیانوس ها کاملاً تبخیر شوند و دما به چند صد درجه می رسد، حرکت می کند.
برتر جهان
مارتین توربت، محقق آزمایشگاه CNRS در پاریس و بوردو و یکی از نویسندگان این مطالعه، میگوید: «تاکنون، سایر مطالعات کلیدی در اقلیمشناسی صرفاً بر وضعیت معتدل قبل از فرار یا وضعیت قابل سکونت پس از فرار متمرکز شدهاند. . این اولین باری است که یک تیم خود انتقال را با یک مدل آب و هوای جهانی سه بعدی بررسی کرده و چگونگی تکامل آب و هوا و جو را در طول این فرآیند بررسی کرده است.
یکی از نکات کلیدی این مطالعه، ظهور یک الگوی ابر بسیار خاص را توصیف میکند که اثر فرار را بزرگتر کرده و فرآیند را غیرقابل برگشت میکند. از آغاز انتقال، میتوانیم برخی از ابرهای بسیار متراکم را مشاهده کنیم که در اتمسفر فوقانی رشد میکنند. در واقع، این دومی دیگر ویژگی وارونگی دمای جو زمین را نشان نمیدهد و دو لایه اصلی آن را از هم جدا میکند: تروپوسفر و استراتوسفر. گیوم شاورت اشاره می کند که ساختار جو عمیقاً تغییر کرده است.
پیامدهای جدی برای جستجوی زندگی در جای دیگر
این کشف یک ویژگی کلیدی برای مطالعه آب و هوای سیارات دیگر، و به ویژه سیارات فراخورشیدی – سیاراتی است که به دور ستارگانی غیر از خورشید می چرخند. Emmeline Bolmont، استادیار و مدیر مرکز UNIGE Life in the Universe Center (LUC) و یکی از نویسندگان مقاله اشاره می کند: “در مطالعه آب و هوای سیارات دیگر، یکی از قوی ترین انگیزه های ما تعیین پتانسیل آنها برای میزبانی حیات است.” مطالعه.
LUC پروژه های تحقیقاتی بین رشته ای پیشرفته ای را در مورد منشاء حیات روی زمین و جستجوی حیات در سایر نقاط منظومه شمسی ما و فراتر از آن، در منظومه های فراسیاره ای انجام می دهد. املین بولمونت میگوید: «پس از مطالعات قبلی، ما قبلاً به وجود آستانه بخار آب مشکوک بودیم، اما ظاهر این الگوی ابر واقعاً شگفتانگیز است!» ما همچنین به طور موازی بررسی کردیم که چگونه این الگوی ابری میتواند یک امضا یا «اثر انگشت» خاص ایجاد کند که در مشاهدات جو سیارات فراخورشیدی قابل تشخیص است. مارتین توربت می گوید: نسل بعدی ابزارها باید بتوانند آن را تشخیص دهند. تیم قصد ندارد به همین جا بسنده کند، گیوم چاورو برای ادامه این مطالعه در “Institut de Planétologie et d’Astrophysique de Grenoble” (IPAG) کمک هزینه تحقیقاتی دریافت کرد. این مرحله جدید از پروژه تحقیقاتی بر روی مورد خاص زمین متمرکز خواهد شد.
سیاره زمین در تعادل ظریف
دانشمندان با مدلهای آب و هوایی جدید خود محاسبه کردهاند که افزایش بسیار ناچیز تابش خورشیدی – که منجر به افزایش دمای کره زمین تنها چند ده درجه میشود – برای شروع این فرآیند فرار برگشتناپذیر از روی زمین و ایجاد سیاره ما کافی است. غیر مهمان نواز مانند زهره یکی از اهداف کنونی آب و هوایی محدود کردن گرمایش زمین ناشی از گازهای گلخانهای به تنها 1.5 درجه تا سال 2050 است. یکی از سؤالات انجمن پژوهشی Guillaume Chavereau این است که تعیین کند آیا گازهای گلخانهای میتوانند روند کار را با افزایش جزئی هدایت کنند. در نور خورشید می تواند انجام دهد. اگر چنین است، سوال بعدی تعیین این است که آیا دمای آستانه برای هر دو فرآیند یکسان است یا خیر.
بنابراین، زمین چندان دور از این سناریوی آخرالزمانی نیست. «اگر فرض کنیم که این فرآیند فرار از روی زمین شروع میشود، تبخیر در فاصله 10 متری از سطح اقیانوسها باعث افزایش 1 باری فشار اتمسفر در سطح زمین میشود. تنها در چند صد سال ما به دمای بالای 500 درجه سانتیگراد خواهیم رسید. بعداً، ما حتی به فشار سطحی 273 بار و بیش از 1500 درجه سانتیگراد خواهیم رسید، زمانی که تمام اقیانوس ها به طور کامل تبخیر شوند.»



